පළමු පරිච්ඡේදය: රන්වන් අහස සහ අකීකරු සෙවනැලි
කාලය මියගොස් තිබුණි. එහෙත්, අවකාශය තවමත් ජීවමානව පැවතියේය. ඒ ජීවය ද රුදුරු, පීඩාකාරී එකක් විය.
නිසල් තමන්ගේ මැණික්කටු ඔරලෝසුව දෙස බැලුවේය. එහි කටු කැරකෙමින් තිබුණ ද, ඉන් කියැවෙන වේලාවත් අවට පරිසරයත් අතර කිසිදු ගැලපීමක් නොවීය. ඔරලෝසුවේ සටහන්ව තිබුණේ රාත්රී දොළහ පසු වී විනාඩි විසිපහක් ලෙසය. නමුත්, හිසට ඉහළින් තිබූ අහස දෙස බැලූ කල පෙනී ගියේ එය මධ්යහ්න දහවලක් බවය. එසේත් නැතිනම්, සදාකාලිකව එකම තැනක නතර වී ඇති රන්වන් පැහැති, තඹ පාටක් ගත් අද්භූත සැන්දෑවක් බවය. මෙහි සූර්යයෙක් නොපෙනේ. අහස පුරා විහිදී තිබුණේ කිසිදු වලාකුළකින් තොර, දැවෙන රන්වන් ආලෝකයකි. කිසිදා රාත්රිය උදා නොවන, කිසිදු සිතියමක සලකුණු නොකළ මේ බිහිසුණු නිම්නය වෙත ඔවුන් පැමිණ අදට දින පහකි.
නිසල් තම වියළී ගිය දෙතොල් දිවෙන් තෙත් කර ගැනීමට උත්සාහ කළේය. ඔහුගේ උගුර කටු කම්බිවලින් සූරන්නාක් මෙන් රිදුම් දුන්නේය. වතුර බෝතලයේ ඉතිරිව තිබුණේ තව එක දිය පොදක් පමණි.
"නිසල්... ඔයා තවමත් අර සටහන් පොත දිහාමද බලන් ඉන්නේ?"
පසෙකින් ඇසුණු කටහඬින් නිසල් ගැස්සී ගියේය. ඒ ඔවුන්ගේ කණ්ඩායමේ සිටි ජ්යෙෂ්ඨ පුරාවිද්යාඥවරියක වූ ආචාර්ය අරුණි ය. ඇගේ මුහුණේ ද දැඩි විඩාව සහ බිය මිශ්ර වූ සලකුණු පැහැදිලිවම පෙනෙන්නට තිබුණි.
"ඔව් අරුණි," නිසල් පියවි සිහියට එමින් පැවසීය. ඔහුගේ අතේ තිබුණේ ඔහුගේ සහෝදරයා වූ සෙනෙෂ් ලියූ දිනපොතයි. සෙනෙෂ් යනු මීට වසරකට පෙර මේ නිම්නය සෙවීමේ ගවේෂණයක නිරතව සිටියදී අතුරුදහන් වූ දක්ෂ භූගෝල විද්යාඥයෙකි. "සෙනෙෂ් මේ පොතේ අන්තිමට ලියලා තියෙන දේ මට තේරුම් ගන්න බෑ. ඔහු ලියලා තියෙනවා... 'ආලෝකය අපව රවටනවා. නමුත් සෙවනැලි... සෙවනැලි අපව ගිලගන්න බලාගෙන ඉන්නවා. අපේම සෙවනැලි අපට අකීකරු වෙනවා...' කියලා. මට ඒකේ තේරුම හිතාගන්න බෑ."
"ඒක නිකන් විකාරයක්, නිසල්," කණ්ඩායමේ ආරක්ෂාව භාරව සිටි, හැඩිදැඩි සිරුරක් හිමි වික්රම පැවසීය. ඔහු තම ස්වයංක්රීය ගිනිඅවිය උරහිසේ රඳවා ගනිමින් ඔවුන් අසලට පැමිණියේය. "මේ රස්නයටයි, නිදි නැතිකමටයි සෙනෙෂ්ගේ මොළය අවුල් වෙන්න ඇති. අපි දැන් දින පහක් තිස්සේ නොනවත්වාම පියවර තබනවා. මේ නිම්නයේ කිසිම තැනක හෙවනක් නෑ. හැම තැනම තියෙන්නේ මේ මළකඩ කාපු තඹ පාට අහස විතරයි. මට දැන් පිස්සු වගේ."
ඇත්තෙන්ම නිසල්ට ද දැනුනේ එලෙසමය. නිසල් කුඩා කල සිටම අඳුරට අතිශයින්ම බියක් දැක්වූවෙකි. 'නයික්ටොෆෝබියාව' (Nyctophobia) නමින් හැඳින්වෙන මෙම මානසික තත්ත්වය නිසා ඔහු කිසිදා රාත්රී කාලයේ තනිවම එළිමහනකට යාමට පවා අකමැති විය. නමුත් පුදුමය නම්, මේ කිසිදා අඳුර උදා නොවන, සදාකාලික ආලෝකයෙන් පිරුණු නිම්නය තුළ ඔහුට දැනෙන්නේ ඊට වඩා සිය දහස් ගුණයක බියකි. මෙහි ඇති ආලෝකය ස්වභාවික එකක් නොවේ. එය මිනිස් ආත්මයම දවන්නාක් වැනි අසහනකාරී, හුස්ම හිරකරන සුළු ආලෝකයකි.
ඔවුන් ගමන් කරමින් සිටියේ රතු-දුඹුරු පැහැති වැලි සහ තියුණු කළු ගල්වලින් පිරුණු නිසරු බිමකය. අවට පරිසරයෙන් කිසිදු ජීවී ශබ්දයක් ඇසුණේ නැත. කුරුල්ලෙකුගේ නාදයක්, සුළඟක හඬක් හෝ කොළයක සලිත වීමක් පවා එහි නොවීය. තිබුණේ කන් අඩි පුපුරවන සුළු, මරණීය නිශ්ශබ්දතාවයක් පමණි. ඒ නිශ්ශබ්දතාවය බිඳ දැමුවේ ඔවුන්ගේ බරැති සපත්තු අඩි පොළොවේ වදින ශබ්දයෙන් පමණි.
හදිසියේම වික්රම තම ගමන නතර කළේය. ඔහු දෑස් සිහින් කරමින් ඉදිරිය දෙස බැලුවේය.
"මොකද වික්රම?" අරුණි කලබලයෙන් ඇසුවාය.
"අර බලන්න..." වික්රම ඇඟිල්ල දිගු කළේය.
ඔවුන්ට මීටර් කිහිපයක් ඉදිරියෙන්, පොළොවෙන් ඉහළට මතු වී තිබූ දැවැන්ත, කළු පැහැති ස්ඵටිකමය පාෂාණ කුළුණක් දක්නට ලැබුණි. එය කිසියම් පෞරාණික ස්මාරකයක් මෙන් දිස් විය. එහි මතුපිට කිසිදු ආලෝකයක් පරාවර්තනය නොකළ අතර, එය අවට ඇති රන්වන් ආලෝකය උරා ගන්නාක් මෙන් කළු කුහරයක් සේ දිස් විය.
"ඒක ස්වභාවික පිහිටීමක් වෙන්න බෑ," අරුණි සිය පර්යේෂණ උපකරණ බෑගය උරහිසෙන් බිමට බාමින් පැවසුවාය. ඇය එම කළු කුළුණ දෙසට සෙමින් පියවර තැබුවාය. "මේකේ මතුපිට අමුතු සංකේත වගයක් කොටලා තියෙනවා වගේ."
නිසල් ද ඇය පසුපසින් ගියේය. නමුත් ඔහුගේ සිත තුළ නොදන්නා චකිතයක් ලියලමින් තිබුණි. ඔහුගේ හෘද ස්පන්දනය වේගවත් විය. සැඟවුණු අනතුරක සේයාවක් ඔහුගේ ඉන්ද්රියයන්ට දැනෙන්නට විය.
ඔවුන් එම කළු කුළුණ අසලට ළඟා විය. එහි මතුපිට ඉතා සිනිඳු වූ අතර, එයින් අමුතුම ආකාරයේ සිසිලසක් විහිදෙමින් තිබුණි. මේ දැවෙන රන්වන් ආලෝකය මධ්යයේ එවැනි සීතලක් දැනීම අතිශයින්ම අස්වාභාවික විය.
අරුණි සිය දෑතින් එම පාෂාණය ස්පර්ශ කිරීමට සැරසුණාය.
"එපා අරුණි!" නිසල් එකවරම කෑගැසුවේය.
ඇය තැතිගෙන අත පසුපසට ගත්තාය. "ඇයි නිසල්? මොකක්ද ප්රශ්නය?"
නිසල් කතා කිරීමට උත්සාහ කළත්, ඔහුගේ උගුරෙන් වචන පිට නොවීය. ඔහුගේ දෑස් යොමුව තිබුණේ පොළොව දෙසටය. තඹ පාට අහසින් වැටෙන ආලෝකය නිසා ඔවුන් තිදෙනාගේම දිගු සෙවනැලි පොළොව මත පතිත වී තිබුණි. සාමාන්යයෙන් සෙවනැල්ලක් යනු ආලෝකය අවහිර වීම නිසා ඇතිවන අඳුරු සලකුණක් පමණි. නමුත්, දැන් නිසල් දකිමින් සිටින දේ භෞතික විද්යාවේ කිසිදු නියමයකට එකඟ නොවන එකක් විය.
ඔවුන් තිදෙනාම නිශ්චලව නැවතී සිටියහ. නමුත්, පොළොව මත තිබූ ඔවුන්ගේ සෙවනැලි... සෙමින් සෙලවෙමින් තිබුණි!
"වික්රම... අරුණි... බිම බලන්න..." නිසල් කෙඳිරිගෑවේය. ඔහුගේ හඬ බියෙන් වෙවුලන්නට විය.
වික්රම සහ අරුණි බිම බැලූහ. ඔවුන් දුටු දෙයින් ඔවුන්ගේ සිරුරුවල ලේ සීතල වී ගියේය.
නිසල්ගේ සෙවනැල්ල, නිසල් සිටගෙන සිටින ඉරියව්වට වඩා වෙනස් ඉරියව්වක් ගෙන තිබුණි. නිසල් දෑත් දෙපසට දමාගෙන බියෙන් ගල්ගැසී සිටියද, පොළොව මත තිබූ ඔහුගේ සෙවනැල්ලේ දෑත් සෙමින් ඉහළට එසවෙමින් තිබුණි. එය තමන්ගේම බෙල්ල මිරිකා ගැනීමට තැත් කරන මිනිසෙකුගේ විලාසයක් ගත්තේය.
"ම... මොකක්ද ඒ?" වික්රම බියෙන් පස්සට පියවරක් තැබුවේය.
නමුත් වඩාත්ම භයානක සිදුවීම වූයේ එවිටය. වික්රම පස්සට පියවරක් තැබුවද, ඔහුගේ සෙවනැල්ල තිබූ තැනින් සෙලවුණේ නැත. එය තවමත් පැරණි ස්ථානයේම රැඳී තිබුණි. ඉන්පසු, එම සෙවනැල්ල සෙමින් හිස හරවා වික්රම දෙස බැලුවාක් මෙන් එහි මුහුණ තිබිය යුතු කොටස හැරුණි. සෙවනැල්ලට ඇස් හෝ කටක් නොතිබුණ ද, එය තමන් දෙස බලා බිහිසුණු ලෙස සිනාසෙන බව වික්රමට දැනුණි.
"මේක මායාවක්! මේක අපේ ඔළුවේ තියෙන ලෙඩක්!" වික්රම කෑගසමින් තම තුවක්කුව අතට ගෙන තම සෙවනැල්ල දෙසට එල්ල කළේය.
"වික්රම, එපා! තුවක්කුවෙන් සෙවනැල්ලකට විදින්න බෑ!" අරුණි කෑගැසුවාය. ඇගේ මුහුණ සුදුමැලි වී තිබුණි.
එක්වරම, නිසල්ගේ සෙවනැල්ලේ දෑත් දිගු වන්නට විය. එය පොළොව දිගේ ඇදී අවුත්, නිසල්ගේ සැබෑ දෙපා දෙසට ළඟා විය. නිසල්ට කිසිදු චලනයක් කරගත නොහැකි වන සේ බිය ඔහුව වෙලාගෙන තිබුණි. ඔහුගේ නයික්ටොෆෝබියාව නැවතත් ක්රියාත්මක විය. මේ සෙවනැලි තුළ ඇත්තේ තමන් මුළු ජීවිත කාලයම බිය වූ ඒ මහා අන්ධකාරයයි.
සෙවනැල්ලේ කළු පැහැති දෑත් නිසල්ගේ සැබෑ සපත්තු දෙක මත ස්පර්ශ විය.
එසැණින්, නිසල්ගේ මුළු සිරුරම දරාගත නොහැකි සීතලකින් ගැහෙන්නට විය. එය කෙතරම් දැඩි සීතලක්ද යත්, ඔහුගේ ඇටමිදුලු පවා මිදී යන බවක් ඔහුට දැනුණි. අවට තිබූ සෙල්සියස් අංශක හතළිහක දැවෙන රස්නය මොහොතකින් අතුරුදහන් වී, ශුන්යයට වඩා අඩු උෂ්ණත්වයක අගාධයකට ඔහු ඇද වැටුණාක් මෙන් විය. ඔහුගේ පෙනහළු තුළ වාතය මිදුණි. හුස්ම ගැනීමට නොහැකිව ඔහු දණහිස් පිට පොළොව මත ඇද වැටුණේය.
"නිසල්!" අරුණි ඔහු බේරා ගැනීමට ඉදිරියට පැමිණීමට උත්සාහ කළාය.
නමුත් ඇයට ද ඉදිරියට යාමට නොහැකි විය. ඇගේම සෙවනැල්ල ඇගේ දෙපා තදින් අල්ලාගෙන සිටියාය. පොළොව මත තිබූ කළු පැහැති ද්විමාන සෙවනැලි, දැන් ත්රිමාන ස්වරූපයක් ගනිමින් පොළොවෙන් ඉහළට එසවෙන්නට උත්සාහ කරන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. ඒවා ඝන, දුස්ස්රාවී ද්රවයක් මෙන් පොළොවෙන් මතු වී, ඔවුන්ගේ ශරීර වෙලා ගැනීමට සැරසුණි.
නිසල් තමන්ගේම සෙවනැල්ල දෙස බැලුවේය. දැන් එය නිසල්ගේ මුහුණට මීටරයක් පමණ ආසන්නයෙන්, වාතයේ පාවෙමින් තිබුණි. එහි කිසිදු මුහුණේ අවයවයක් නොතිබුණ ද, නිසල්ට එහි ඇතුළාන්තය පෙනුණි. එය නිසල්ගේම අඳුරුතම සිතිවිලි, ඔහුගේ බිය, ඔහුගේ දුක සහ අපේක්ෂාභංගත්වය එක්තැන් වූ කළු කැඩපතක් බඳු විය.
එම අඳුරු සෙවනැල්ල තුළින් ඉතා සියුම්, කොඳුරන හඬක් නිසල්ගේ මනසට ඇසුණි.
"නිසල්... මාව බේරගන්න... නිසල්..."
නිසල්ගේ දෑස් විශාල විය. ඒ කටහඬ ඔහුගේ සහෝදරයා වූ සෙනෙෂ්ගේ කටහඬය!
"සෙ... සෙනෙෂ්?" නිසල් අමාරුවෙන් මිදුණු දෙතොල් සලිත කරමින් ඇසුවේය.
"ඔහු මෙතැන නෑ, නිසල්. ඔහු දැන් අපේ කොටසක්... ඔයත් අපේ කොටසක් වෙන්න..." සෙවනැල්ල නැවතත් කොඳුරා පැවසීය. මෙවර ඒ හඬ සෙනෙෂ්ගේ හඬ නොව, නිසල්ගේම කටහඬ විය! තමන්ගේම හඬින් තමන්ට කතා කරන සෙවනැල්ල නිසා නිසල්ගේ මනස වියරු වැටෙන තත්ත්වයට පත් විය.
"නැහැ! මේක ඇත්තක් වෙන්න බෑ!" වික්රම වියරු වැටුනෙකු මෙන් කෑගසමින් තම තුවක්කුව ක්රියාත්මක කළේය.
*ඩඩඩඩඩ...*
වෙඩි හඬ නිම්නයේ නිහඬතාවය දෙදරුම් කෑවේය. වෙඩි උණ්ඩ කළු පාෂාණ කුළුණේ වැදී සිලිලි හඬින් ඉවතට විසි විය. නමුත් සෙවනැලිවලට ඉන් කිසිදු හානියක් නොවීය. ඒ වෙනුවට, වික්රමගේ සෙවනැල්ල තවත් ශක්තිමත් වී, ඔහුගේ දෑතින් තුවක්කුව උදුරා ගැනීමට තැත් කරන්නාක් මෙන් ඔහුගේ දෑත් දෙසට ඇදී ගියේය.
"අපිට මෙතනින් යන්න වෙනවා! දැන්ම!" අරුණි මහත් වෙහෙසක් දරා තම සෙවනැල්ලේ ග්රහණයෙන් මිදී, පස්සට පැන කෑගැසුවාය. ඇය දිව ගොස් නිසල්ගේ අතින් ඇද ඔහුව නැගිටුවීමට උත්සාහ කළාය.
නිසල් තම මුළු ශක්තියම යොදා, තම දෙපා වෙලාගෙන තිබූ ඒ මරණීය සීතලෙන් මිදීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු සෙනෙෂ්ගේ දිනපොත පපුවට තද කර ගත්තේය. අරුණිගේ ආධාරයෙන් ඔහු නැගී සිටිද්දී, ඔහුගේ සෙවනැල්ල නැවතත් පොළොව මත සාමාන්ය සෙවනැල්ලක් ලෙස වැතිරුණි. නමුත් එය තවමත් ඔවුන් දෙස බලා සිටින බව නිසල්ට තදින්ම දැනුණි.
"දුවන්න!" වික්රම කෑගැසුවේය.
ඔවුන් තිදෙනාම පණ බේරා ගැනීමට මෙන් එම කළු කුළුණෙන් ඉවතට දිව යන්නට වූහ. රන්වන් අහස යට, කිසිදා නොබැස යන හිරුගේ ආලෝකය මැද, ඔවුන් තමන්ගේම සෙවනැලිවලින් බේරීමට දිව ගියහ. නමුත් ඔවුන් කොතරම් වේගයෙන් දිව ගියද, ඔවුන්ගේ සෙවනැලි ඔවුන් සමඟම පැමිණියේය. පොළොව මත ඇඳී තිබූ ඒ කළු රූප, ඔවුන්ගේ සෑම පියවරක්ම අනුගමනය කරමින්, තමන්ට වඩා වේගයෙන් ඉදිරියට යාමට මාන බලමින් සිටින බවක් පෙනුණි.
නිසල් දුවන අතරතුර පිටුපස බැලුවේය.
ලෝකයේ කිසිදු සිතියමක නැති මේ අද්භූත නිම්නයේ, ආලෝකය යනු රැවටීමක් පමණි. සැබෑ අනතුර තිබුණේ ඔවුන් සමඟම උපදින, ඔවුන් සමඟම මියයන, ඔවුන්ගේම සෙවනැලි තුළය. සෙනෙෂ් පැවසූ දේ සත්යයකි. මෙහි රාත්රියක් උදා නොවේ. මන්ද, රාත්රියේ අන්ධකාරය අහසින් නොව, මිනිසුන්ගේ සෙවනැලි තුළින්ම මෙලොවට පැමිණීමට මඟ බලා සිටින බැවිනි.
ඔවුන් ඉදිරියේ ඇති කඳු ගැටය දෙසට දිව යද්දී, නිසල්ගේ සිත තුළ මාරාන්තික ප්රශ්නයක් ඉතිරි විය. තමන්ගේ සෙවනැල්ල තමන්ටම සතුරෙකු වූ කල, මිනිසෙකුට යා හැකි ආරක්ෂිත ස්ථානයක් මේ විශ්වයේ තිබේද?
Related Content For You
Discussion ()
Trending Feed Auto-Shuffled
