පළමු පරිච්ඡේදය: මියගිය මම "කොහොමද මිනිහෙක් තමන්ගේම මළසිරුර බලන්නේ?"

මධ්‍යම රාත්‍රියේ හෝරා ස්තම්භය දොළොස් වතාවක් නාද වන විට, මුළු නගරයම වෙලාගෙන තිබුණේ අඳුරු, තෙතබරි බරැති මීදුම් පටලයකිනි. වෘත්තියෙන් ප්‍රකට පෞද්ගලික රහස් පරීක්ෂකයෙකු වූ රණසිංහ තම කාර්යාල කාමරයේ ජනේලය අසලට වී, ඈතින් පෙනෙන මහා මාර්ගයේ නිශ්ශබ්දතාව දෙස බලා සිටියේය. වැහි බිඳු වීදුරු කවුළුව මත වැදී රූරා හැලෙද්දී, ඔහුගේ මනස මීට වසර ගණනාවකට පෙර විසඳූ අපරාධ නඩුවල මතකයන් අතර අතරමංව තිබුණි. වයස අවුරුදු පනහක් පමණ වුවද, ඔහුගේ තියුණු දෑස් සහ ශක්තිමත් දේහය තවමත් තාරුණ්‍යයේ ජවය මනාව කියා පෑවේය. ඔහුගේ සන්සුන් පැවැත්ම පිටුපස තිබුණේ ඕනෑම අභියෝගයකට මුහුණ දීමේ නොසැලෙන ධෛර්යයකි.

කාමරය තුළ පැතිර තිබුණේ කෝපි සුවඳ සහ පැරණි ලේඛනවලින් නිකුත් වන පරණ ගන්ධයයි. මේසය මත තිබූ කුඩා ලාම්පුවෙන් විහිදුණු මලානික ආලෝකය ඔහුගේ මුහුණේ රැලි වැටුණු තැන් වඩාත් ඉස්මතු කර පෙන්වීය. රණසිංහ දිගු සුසුමක් හෙළමින් කෝපි කෝප්පය තොලගෑවේය. වසර තිහක සේවා කාලය තුළ ඔහු නොදුටු අපරාධයක් නැති තරම්ය. සාහසික මිනීමැරුම්, මහා පරිමාණ වංචා සහ දේශපාලන කුමන්ත්‍රණ පවා ඔහු තමන්ගේ තියුණු බුද්ධියෙන් විසඳා තිබුණි. එහෙත්, අද රාත්‍රියේ ඔහුගේ සිතට දැනුණේ නුපුරුදු, නොසන්සුන් හැඟීමකි. එය හරියට යම් භයානක කුණාටුවකට පෙර ඇති වන නිහඬතාවයක් බඳු විය.

හදිසියේම, නිහඬතාවය බිඳදමමින් මේසය මත තිබූ පැරණි දුරකථනය බෙල් වන්නට විය. ශබ්දය මුළු කාමරය පුරාම දෝංකාර දුන්නේය. රණසිංහ මදක් තැතිගෙන ඔරලෝසුව දෙස බැලීය. වෙලාව පාන්දර එකට කිට්ටු වී ඇත. මේ මධ්‍යම රාත්‍රියේ තමන්ට ඇමතුමක් ලබා දෙන්නේ කවුද? ඔහු මදක් පැකිලී දුරකථන ග්‍රාහකය අතට ගත්තේය.

"හෙලෝ, රණසිංහ කතා කරන්නේ," ඔහු තම ගම්භීර කටහඬින් පැවසීය.

එහා කෙළවරින් ඇසුණේ හුස්ම ගැනීමට පවා අපහසුවෙන් පෙළෙන, බියෙන් වෙවුලන මිනිසෙකුගේ හඬකි. "රණසිංහ මහත්මයා... කරුණාකරලා... කරුණාකරලා වහාම එන්න. මෙතන... මෙතන මිනීමැරුමක් සිද්ධ වෙලා! සිරිවර්ධන මන්දිරයේ... කරුණාකරලා වහාම එන්න. පොලිසියට කියන්න එපා... ඒගොල්ලන්ට මේක තේරුම් ගන්න බැහැ. මේක... මේක ඔබතුමාටම විතරයි විසඳන්න පුළුවන්...

කවුද ඔය කතා කරන්නේ? සිරිවර්ධන මන්දිරය තියෙන්නේ කොහේද?" රණසිංහ වහා ප්‍රශ්න කළේය.

"මම... මම එතන සේවකයා. කරුණාකරලා ඉක්මන් කරන්න... ලේ... හැමතැනම ලේ..." පණිවිඩය අවසන් වීමටත් පෙර දුරකථන ඇමතුම විසන්ධි විය. ඉන්පසු ඇසුණේ දුරකථන රැහැනේ ඒකාකාරී නාදය පමණි. රණසිංහ දුරකථනය පසෙක තබා කල්පනා කරන්නට විය. සිරිවර්ධන මන්දිරය? ඔහු ඒ නම අසා තිබුණි. එය පිහිටා තිබුණේ නගර සීමාවෙන් ඔබ්බෙහි, ඝන වනාන්තරයකින් වට වූ, හුදකලා කඳුකර ප්‍රදේශයකය. වසර ගණනාවකින් කිසිවෙකු එහි පදිංචිව සිටියේ නැත. එසේ නම්, එහි සිදු වූ මිනීමැරුම කුමක්ද? එමෙන්ම එම පුද්ගලයා පොලිසියට නොදන්වා තමාටම ඇමතුවේ මන්ද?

කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව, රණසිංහ තීරණයකට එළඹියේය. ඔහු තම කළු පැහැති දිගු කබාය හැඳ, ඔහුගේ විශ්වාසවන්ත 'වෙබ්ලි' රිවෝල්වරය පරීක්ෂා කර සාක්කුවට දමා ගත්තේය. ඉන්පසු විදුලි පන්දමද අතට ගෙන ඔහු නිවසින් පිටත් විය.

ඔහුගේ පැරණි ජීප් රථය රාත්‍රියේ අන්ධකාරය දෙබෑ කරමින් මීදුම් සහිත කඳුකර පාර දිගේ ඉදිරියට ඇදුණි. වර්ෂාව දරුණු ලෙස ඇද හැලෙන්නට වූ අතර, සුළඟේ සැර පහරවල් රථයේ වීදුරු මත වැදී මහා ශබ්දයක් ඇති කළේය. මාර්ගය දෙපස වූ මහා වෘක්ෂයන් සුළඟට වැනෙමින් බියකරු සෙවනැලි මවන්නට විය. රණසිංහ අවධානයෙන් යුතුව රථය පදවාගෙන ගියේය. ඔහුගේ සිතේ ඇති වූයේ කිසිදා නොවූ විරූ නොසන්සුන් හැඟීමකි. යටිසිත කුමක් හෝ අද්භූත අනතුරක් ගැන ඔහුට අනතුරු අඟවනවාක් බඳු විය.

පැය එකහමාරක අසීරු ධාවනයකින් පසු, ඔහු සිරිවර්ධන මන්දිරයේ යකඩ ගේට්ටුව අසලට ළඟා විය. මලකඩ කා තිබූ මහා ගේට්ටුව සුළඟට සෙලවෙමින් බියකරු ශබ්දයක් නිකුත් කළේය. රණසිංහ ජීප් රථයෙන් බැස, විදුලි පන්දම දල්වාගෙන ඉදිරියට ගියේය. වැහි බිඳු ඔහුගේ මුහුණට වැදෙද්දී ඔහු වටපිට බැලීය. මන්දිරය දෙස බලන විට ඔහුගේ සිරුර සීතල වී ගියේය. එය පැරණි ලන්දේසි වාස්තු විද්‍යාවට අනුව නිමවූ, අතිශය අඳුරු සහ මූසල පෙනුමකින් යුත් මහා ප්‍රාසාදයකි. එහි බොහෝ ජනෙල් වීදුරු බිඳී ගොස් තිබූ අතර, වල් පැළෑටි බිත්ති දිගේ ඉහළට වැවී තිබුණි.

ඔහු ප්‍රධාන දොරටුව අසලට ගොස් දොරට තට්ටු කිරීමට සැරසෙද්දීම, පුදුමයකට මෙන් දොර ඉබේම මෙන් ඇරුණි. එයින් නිකුත් වූයේ දීර්ඝ කාලයක් වසා දමා තිබූ තෙතමනය සහ පැරණි කඩදාසිවල මිශ්‍ර අද්භූත ගන්ධයකි.

"කවුද එතන?" රණසිංහ තම ගම්භීර කටහඬින් ඇසීය. ඔහුගේ හඬ හිස් ශාලාව පුරා දෝංකාර දුන්නේය.

මන්දිරයේ සාලය මැද, කුඩා ඉටිපන්දමක් අතැතිව සිටි වයසක මිනිසෙක් පෙනී සිටියේය. ඔහු සුදු පැහැති සරමක් සහ අළු පැහැති කමිසයක් හැඳ සිටි අතර, ඔහුගේ දෑස් බියෙන් අගුළු වැටී තිබුණි. ඔහු වෙවුලන හඬින් කතා කළේය. "මහත්මයා... ඔබතුමා රණසිංහ මහත්මයා නේද? දෙවියන්ට ස්තුති වේවා ඔබතුමා ආවාට! කරුණාකරලා මගේ පිටිපස්සෙන් එන්න... මෙතන... මෙතන මහ පුදුම දෙයක් සිද්ධ වෙලා තියෙන්නේ...

"මොකක්ද සිද්ධ වුණේ? මියගිය කෙනා කවුද?" රණසිංහ වහා ප්‍රශ්න කළේය.

එහෙත් වයසක සේවකයා ඊට කෙලින් පිළිතුරක් දුන්නේ නැත. "ඔබතුමාම ඇතුළට ගිහින් බලන්න... මට ඒක වචනයෙන් විස්තර කරන්න තේරෙන්නේ නැහැ..." ඔහු වෙවුලන ඇඟිලිවලින් පියගැටපෙළ දෙසට ඇඟිල්ල දිගු කළේය. රණසිංහ ඔහු පසුපස ගියේය. සෑම පියවරක් පාසාම ලී පඩිපෙළෙන් නැඟුණු ශබ්දය මුළු මන්දිරය පුරාම දෝංකාර දුන්නේය. බිත්තිවල එල්ලා තිබූ පැරණි සිතුවම්වල සිටි මිනිසුන්ගේ දෑස් තමන් දෙස බලා සිටිනවා වැනි හැඟීමක් රණසිංහට දැනුණි. ඔහුගේ හෘද ස්පන්දනය වේගවත් විය. මේ පරිසරය, මේ සුවඳ... ඔහුට නුපුරුදු නැත.

ඔවුන් දෙවන මහලේ කෙළවරේම පිහිටි කාමරයක් අසලට පැමිණියහ. දොර මදක් හැර දමා තිබූ අතර, ඉන් මලානික කහ පැහැති ආලෝකයක් විහිදෙමින් තිබුණි. "ඔය ඇතුළේ..." සේවකයා පවසා, බියෙන් මෙන් පියවර කිහිපයක් පස්සට ගියේය. රණසිංහ සෙමින් කාමරයේ දොර තල්ලු කර ඇතුළු විය.

ඔහු පියවරක් ඉදිරියට තබද්දීම මුළු සිරුරම ගල් ගැසී ගියේය. ඔහුගේ හදවතේ ගැස්ම මොහොතකට නතර විය. ඔහු මේ දකින්නේ සිහිනයක්ද? නැතහොත් මනෝභ්‍රාන්තියක්ද? ඔහු සිටියේ සිරිවර්ධන මන්දිරයේ කාමරයක නොවේ! මේ... මේ ඔහුගේම නිදන කාමරයයි! කොළඹ පිහිටි ඔහුගේ පෞද්ගලික නිවසේ ඇති ඔහුගේම කාමරය මෙහි ප්‍රතිනිර්මාණය වී තිබුණේ කෙසේද? වම්පස ඇති පැරණි ලී මේසය, එහි තිබූ කොළ පැහැති රාත්‍රී ලාම්පුව, ඔහු කියවමින් සිටි අඩක් නිම නොකළ පොත, අළු බඳුනේ තිබූ දුම්වැටි කොටය... මේ සියල්ලම ඔහුගේම දේවල්ය. බිත්තියේ එල්ලා තිබූ ඔහුගේ මියගිය බිරිඳගේ ඡායාරූපය පවා එලෙසින්ම තිබුණි. රණසිංහගේ නළලෙන් දහඩිය බිඳු කඩා හැලෙන්නට විය. මෙය කිසිසේත්ම විය නොහැක්කකි. ඔහු මීට පැය කිහිපයකට පෙර තමාගේ නිවසේදී දුටු සියලුම දේ ඒ අයුරින්ම මෙහි තිබෙන්නේ කෙසේද? මෙය කිසියම් මායාකාරී උගුලක්ද?

ඔහු වෙව්ලන දෑතින් කාමරයේ මැද තිබූ ඇඳ දෙස බැලීය. එයද ඔහුගේම ලී ඇඳමය. ඇඳ මත මිනිසෙකුගේ සිරුරක් වැතිර තිබුණි. සුදු පැහැති ඇඳ ඇතිරිල්ල මත විශාල ලේ පැල්ලමක් පැතිරී තිබුණි. මියගිය පුද්ගලයාගේ මුහුණ පසෙකට හැරී තිබූ නිසා එය පැහැදිලිව පෙනුණේ නැත. රණසිංහ තමන්ගේ රිවෝල්වරය තදින් අල්ලාගෙන, සෙමින් ඇඳ අසලට ගියේය. කාමරය පුරා පැතිරී තිබුණේ මරණයේ සහ නැවුම් රුධිරයේ ලෝහමය ගන්ධයයි.

ඔහු වෙවුලන දෑතින් ඇඳ ඇතිරිල්ල මදක් ඉවත් කර, මියගිය පුද්ගලයාගේ මුහුණ තමන් දෙසට හැරෙව්වේය.

එම මුහුණ දුටු සැණින් රණසිංහගේ මුවින් මහා මර ලතෝනියක් පිටවීමට ගියේය. නමුත් බිය නිසාම ඔහුගේ උගුරෙන් ශබ්දයක් පිට නොවීය. ඔහු පියවර කිහිපයක් පසුපසට විසිවී ගියේය. ඇඳ මත වැතිර සිටි ඒ මළසිරුර... වෙන කවුරුත් නොවේ, ඔහුමය! එම තියුණු නාසය, වම් ඇහිබැම මත ඇති කුඩා කැළල, ඔහුගේම කොණ්ඩයේ ඇති සුදු කෙස් රොදවල්, ඔහුගේම ඇඟිලිවල තිබූ රන් මුද්ද... සියල්ලම එක හා සමානය. තමා තවමත් ජීවතුන් අතර සිටියදී, තමාගේම මළසිරුරක් තම නිදන කාමරය තුළම මෙලෙස ඝාතනය කර තිබෙන්නේ කෙසේද?

රණසිංහ තමාගේම අත් දෙස බැලුවේය. ඉන්පසු ඇඳ මත සිටින සිරුර දෙස බැලුවේය. ඔහුගේ මුළු ලෝකයම උඩුයටිකුරු වී ඇති සේ දැනුණි. ඔහු පිටුපස බැලුවේ සේවකයා වූ ගුණසේකරගෙන් විමසීමටය. නමුත් පුදුමයකි! දොර අසල කිසිවෙකු සිටියේ නැත. මුළු මන්දිරයම දැඩි නිශ්ශබ්දතාවයක වෙලී තිබුණි. කවුළුවෙන් පිටත අකුණු සැර වැදෙද්දී, කාමරය තුළ තිබූ කොළ පැහැති ලාම්පුව නිවී ගියේ රණසිංහව තව තවත් අඳුරේ ගිල්වමිනි. ඔහු දැන් සිටින්නේ ජීවතුන් අතරද, නැතහොත් ඔහුද මේ වන විටත් මියගොස් අවසන් ද?