පළමු කොටස - රහස් දිනපොතක, මිනිස් මනස උමතු කරවන ඖෂධ වට්ටෝරුවක්
kaluwara Adawiya
Verified Writer
10 Views
•
Published: Jun 26, 2026
•
Keep: #Novel & Short Stories
වලව්වේ බිත්ති අතර සිරවී තිබූ නිශ්ශබ්දතාවය හුදෙක් නිහඬතාවයක් නොවේ; එය සෙමෙන් හුස්ම ගන්නා, බලා සිටින සත්වයකට සමාන විය. සෙනුරි විජේනායක තම සීතල දෑත් පපුව මත තබාගෙන, බියෙන් ගැහෙමින් එම මහා මන්දිරයේ අඳුරු කොරිඩෝව දෙස බලා සිටියාය. කටින් නිකුත් වන සෑම හුස්මක්ම මීදුමක් මෙන් වාතයේ දියවී ගිය අතර, ඇගේ දිවට දැනුණේ යකඩ රසයකි. එය බිය නිසා ඇගේම තොල් සපා ගැනීමෙන් ගලා ආ රුධිරයේ ලෝහමය රසයයි. බිත්තිවල එල්ලා තිබූ පැරණි සිතුවම්වල සිටි ඇගේ මුතුන් මිත්තන්ගේ දෑස් ඇය දෙසම බලා සිටින්නාක් මෙන් ඇයට හැඟුණි. එම දෑස්වල තිබුණේ උපහාසයකි. සෙවනැලි කාමරයේ කොන්වලින් ඇදී විත්, ඇගේ දෙපා වටා එතෙන්නට උත්සාහ කරන අයුරු ඇයට පෙනුණි. මෙය හුදෙක් ඇගේ මනෝවිකාරයක්ද, නැතහොත් මේ නිවස සැබවින්ම ජීවමානද?
කටුක සීතල මධ්යයේ, ඇය අවසානයේදී පියාගේ කාර්යාල කාමරයේ රහස් දොරටුව සොයා ගත්තාය. දැවැන්ත තේක්ක අල්මාරිය පිටුපස සඟවා තිබූ එම කුඩා ලී දොර, වසර ගණනාවකින් කිසිවෙකු ස්පර්ශ කර නොතිබූ බව පැහැදිලිය. ඇය වෙව්ලන ඇඟිලිවලින් දොර තල්ලු කළාය. එහිදී නැඟුණු කිරි කිරි හඬ ඇගේ කන් සිදුරු කරන්නට සමත් විය. කාමරය තුළ තිබුණේ දැඩි අඳුරක් සහ දූවිලි සුවඳකි. කෘමීන්ගේ වියළි සිරුරු බිම විසිරී තිබුණි. මේ රහස් කාමරයේ මැද තිබූ පැරණි මේසය මත, කළු සම් කවරයකින් බැඳි, රිදී පැහැති මායා දර්පණයක සලකුණක් සහිත දිනපොතක් විය. ඇගේ හදවතේ ගැස්ම කෙතරම් වේගවත් වූයේද යත්, එය ඇගේ පපුව පලාගෙන එළියට පනිනු ඇතැයි ඇයට සිතුණි.
ඇය දිනපොත අතට ගත්තාය. එහි බර ඇගේ ආත්මයටත් වඩා බර බවක් දැනුණි. පළමු පිටුව පෙරලූ ඇයට දකින්නට ලැබුණේ, තමා හොඳින්ම හඳුනන, තමාට කුඩා කල දරුණු ලෙස වධ දුන් තම පියා වන ධර්මවර්ධන විජේනායකගේ තියුණු සහ අසමාන අත්අකුරුය. පිටුවේ ඉහළින්ම ලියා තිබුණේ 'අමරණීයත්වයේ සහ ආත්ම පාලනයේ රහස් වට්ටෝරුව' යන්නයි. ඒ යටතේ රතු පැහැති තීන්තෙන් ලියා තිබූ ද්රව්යයන් ඇගේ ඇඟ කිලිපොලා යන්නට සැලැස්වීය. මිනිස් රුධිරය, රසදිය සහ සුසාන භූමියකින් ලබාගත් අළු... නමුත් ඇයව වඩාත්ම කම්පනයට පත් කළේ පිටුවේ පහළින්ම ලියා තිබූ වැකියයි. 'පළමු පූජාව සහ ගොදුර: මාලිනී විජේනායක'. ඇගේ මව! මීට වසර දහයකට පෙර රෝගාතුරව මියගිය බව පැවසුණු තම මව, ඇත්ත වශයෙන්ම තම පියාගේ ම්ලේච්ඡ පරීක්ෂණයක පළමු ගොදුර වී ඇති බව සෙනුරිට වැටහුණි. ඇගේ මුළු සිරුරම දහඩියෙන් තෙත් විය. කාමරයේ කෙළවරක තිබූ පැරණි දර්පණය දෙස ඇය බලද්දී, එහි ඇගේ රූපය වෙනුවට වෙනත් අඳුරු සෙවනැල්ලක් විකෘති වෙමින් පවතිනු ඇය දුටුවාය.
වර්ෂාව මහා ඝෝෂාවකින් යුතුව ඇද හැලෙමින් තිබුණි. වලව්වේ අඳුරු සෙවනැලිවලින් සහ මියගිය පියාගේ බියකරු මතකයන්ගෙන් පලා ආ සෙනුරිගේ සිරුර පාලනයකින් තොරව ගැහෙමින් තිබුණි. ඇගේ දෑතේ තදින්ම මිරිකී තිබුණේ පියාගේ දිනපොතෙන් කලබලයෙන් ඉරාගත්, රහස්වලින් පිරිණු කහ පැහැති පිටු කිහිපය පමණි. ඇය දැන් සිටින්නේ වෛද්ය අරවින්ද දිසානායකගේ පෞද්ගලික සායන කාමරයේය. එහි වාතය පුරා පැතිර තිබුණේ රසායනික ද්රව්යවල සහ වියළි ලීවල අමිහිරි, තෙතමනය සහිත ගඳකි.
‘සෙනුරි, ඔයා දැන් ඉන්නේ ආරක්ෂිත තැනක. කලබල වෙන්න එපා,’ අරවින්දගේ හඬ අතිශයින්ම සන්සුන්ය. එහෙත් ඒ සන්සුන්කම පිටුපස කිසියම් නොපෙනෙන සිරකරන්නෙකුගේ ආධිපත්යයක් ගැබ්ව තිබුණි. ඔහුගේ දිලිසෙන, පටු දෑස් සෙනුරිගේ වෙවුලන දෑත් දෙසටත්, ඇය සඟවා ගැනීමට උත්සාහ කරන දිනපොතේ පිටු දෙසටත් යොමුව තිබුණි. ඔහු ඇයට වීදුරුවක් සහ තද රතු පැහැති අද්භූත කරලක් දිගු කළේය. ‘මේ ඖෂධය බොන්න. මේක ඔයාගේ මනෝභාවයන් ස්ථාවර කරයි. ඔයා දකින දෘශ්ය මායාවන් නැතිවෙලා යයි.’
කිසිවක් සිතාගත නොහැකි වූ සෙනුරි එම කරල මුඛයට දමා වතුර උගුරක් ගිල දැමුවාය. ක්ෂණයකින් ඇගේ දිව මත තඹ සහ යකඩ මුසු වූ ලෝහමය කටුක රසක් පැතිරී ගියේය. එය ඖෂධයක රසයට වඩා මරණාසන්න ලේවල රසයට සමාන විය. තත්පර කිහිපයක් ඇතුළත කාමරයේ තිබූ ආලෝකය අමුතුම ආකාරයකට විකෘති වන්නට විය. බිත්ති දිගේ ඇඳී තිබූ සෙවනැලි දිගු වෙමින්, ඇඹරෙමින් ඇය දෙසට ඇදී එන්නාක් මෙන් ඇයට දැනුණි. සායන කාමරයේ කෙළවරක තිබූ පැරණි කණ්ණාඩිය දෙස ඇගේ දෑස් නිරායාසයෙන්ම යොමු විය. එහි දිස්වූයේ ඇගේ මුහුණ නොවේ; අඳුරු, මුහුණක් නොමැති කළු සෙවනැල්ලක් කණ්ණාඩිය ඇතුළත සිට ඇය දෙස බලා සිටියේය. එම සෙවනැල්ලේ දෑත් ඇගේ පියාගේ දෑත් මෙන් දිගු විය.
හිසරදය දරාගත නොහැකිව ඇය මේසය මත දෑත් තබා හිස ඔබා ගත්තාය. ඒ මොහොතේ ඇගේ දෑස ගැටුණේ අරවින්දගේ මේසය මත තිබූ විවෘත ලෙජර් පොතක් වෙතය. එහි ලියා තිබූ ඖෂධ වර්ග සහ රෝගී සටහන්වල තිබූ අත්අකුරු, ඇගේ පියාගේ දිනපොතේ තිබූ අමුතු සටහන්වලට අතිශයින්ම සමාන විය. ඊටත් වඩා ඇයව කම්පනයට පත් කළේ, ඇගේ පියා මියගිය රාත්රියට පෙර දින අරවින්ද විසින් නිකුත් කර තිබූ ‘විශේෂ ඖෂධ’ නාමාවලියයි. එහි ලියා තිබුණේ දැනට ඇය ලබාගත් රතු පැහැති කරල්වල නමය. පියාගේ මරණය ස්වභාවික හෘදයාබාධයක් නොවන බවත්, ඒ පිටුපස අරවින්දගේ සීතල දෑත් ක්රියාත්මක වූ බවත් හඟවන පළමු බියකරු සැකය ඇගේ මනස අගුලු දමා තිබූ දොර බිඳගෙන මතු විය.
රාත්රී එකහමාර පසුවී ඇතත්, කාමරයේ බිත්තියේ එල්ලා ඇති පැරණි ඔරලෝසුවේ 'ටික් ටික්' හඬ මගේ හිස්කබල පලාගෙන ඇතුළු වන්නාක් මෙන් දැනේ. එය හුදු යාන්ත්රික හඬක් නොව, මගේ මරණය සනිටුහන් කිරීමට පෙළගැසෙන තත්පරවල රිද්මයයි. ඇස් පියවෙන සෑම අවස්ථාවකදීම, අරවින්දගේ මේසය මතින් මා සොරාගත් ඒ රහසිගත වෛද්ය වාර්තාවේ රළු කඩදාසිවල ස්පර්ශය මගේ ඇඟිලි තුඩුවලට දැනෙන්නට වෙයි. මගේ දිව ගිලී ඇත්තේ ලෝහමය, ලේ රසැති කටුක රසයකිනි. අරවින්ද එදා මට බලහත්කාරයෙන් මෙන් පෙවූ රතු පැහැති රහස් කරලේ අතුරු ආබාධ දැන් මගේ ශරීරය වෙළාගෙන තිබේ. දහඩියෙන් තෙත් වූ කොට්ටය මත හිස තබාගෙන සිටිය නොහැකි තැන, මම නැවතත් මේසය අසල තිබූ ලාම්පුව දැල්වූයෙමි.
ලාම්පු එළියේ මගේ සෙවනැල්ල බිත්තිය මත විකෘති වී, දිගු අත් ඇති පිශාචයෙකු සේ ඇඳී යනු මම බලා සිටියෙමි. සෙමෙන්, ඉතා සෙමෙන් මම ලාච්චුව ඇර, අරවින්දට නොදැනෙන සේ සොරාගත් සෙනුරිගේ සහෝදරියගේ මරණ පරීක්ෂණ වාර්තාව සහ අරවින්ද මට ලබා දුන් මුදල් පාර්සලය මේසය මත තැබුවෙමි. මුදල් නෝට්ටු මිටිය දෙස බලන විට මට දැනුණේ දැඩි පිළිකුලකි. ඒ මුදල්වලින් වහනය වූයේ මළ සිරුරකින් නැගෙන කුණු වූ ගන්ධයයි. මම වෙවුලන ඇඟිලිවලින් මරණ පරීක්ෂණ වාර්තාවේ කඩදාසි එකින් එක පෙරළන්නට වීමි. ඇයගේ නම 'සඳනි විජේනායක' ය. වයස අවුරුදු විසිදෙකකි. මරණයට හේතුව ලෙස දක්වා තිබුණේ හෘද ස්පන්දනය නතර වීමකි. නමුත් එහි ඇති දේ කියවද්දී මගේ හෘද ස්පන්දනයද නතර වන බවක් දැනුණි.
වාර්තාවේ පිටු අංක එකින් එක පරීක්ෂා කිරීමේදී මගේ දෑස් භීතියෙන් අන්ධ විය. පිටු අංක 13 න් පසු කෙළින්ම තිබුණේ පිටු අංක 16 ය. 14 සහ 15 වන පිටු ඉතා සූක්ෂ්ම ලෙස කපා ඉවත් කර තිබුණි. ඒ කපා දැමූ දාරවල තිබුණේ අලුත් තලයකින් කැපූ සලකුණුය. ඉතිරි වී ඇති පිටුවල සඳහන් ශරීර විච්ඡේදනය පිළිබඳ තොරතුරු සාමාන්ය වෛද්ය විද්යාවට සම්පූර්ණයෙන්ම පටහැනි විය. ඇයගේ ශරීරයේ අභ්යන්තර ඉන්ද්රියයන්ගේ බර සහ තත්ත්වය සටහන් කර ඇති තීරුවේ, 'වකුගඩු සහ අක්මාව' යන කොටස රතු තීන්තෙන් කපා හැර තිබුණි. ඒ අසලම අරවින්දගේ අත් අකුරින් ලියා තිබුණේ 'ප්රතික්ෂේපිතයි - මායා දර්පණයේ බලපෑම' යන වචන කිහිපය පමණි.
'මායා දර්පණය...' මම මගේ මුවින් ඒ වචන රහසින් මුමුණද්දී මගේ මුළු ශරීරයම සීතල වී ගියේය. අරවින්ද එදා මට ලබා දුන් ලක්ෂ පහක අල්ලස, මගේ නිහඬතාවය මිලදී ගැනීමට පමණක් දුන් එකක් නොවන බව මට වැටහුණේ එවිටය. එය අල්ලසක් නොව, මාවද මේ මිනීමරු ජාවාරමේ කොටස්කරුවෙකු කරමින්, මගේ ගෙල වටා තද කෙරෙන මරණීය තොණ්ඩුවකි. ඔහු මට ලබා දුන් රතු කරල් මගේ මොළයේ සෛල අඩපණ කරමින්, මාව ඔහුගේ රූකඩයක් බවට පත් කිරීමට කරන ලද මානසික හැසිරවීමක් බව පැහැදිලි විය. සෙනුරිගේ සහෝදරිය මියගොස් ඇත්තේ ස්වභාවිකව නොවේ. ඇයව බිහිසුණු වෛද්ය පරීක්ෂණයක ගොදුරක් කරගෙන ඇත. මට පිටුපසින් ඇති විශාල ලී අල්මාරියේ සවිකර ඇති කණ්ණාඩිය දෙස මම බැලුවෙමි. කාමරයේ අඳුර මැදින් කණ්ණාඩිය තුළින් කළු සෙවනැල්ලක් මා දෙස බලා සිටින බව මට පෙනේ. මගේ පියාගේ මුහුණට සමාන, නමුත් ඇස් දෙකක් නොමැති ඒ කළු රූපය මට සමච්චල් කරන්නාක් මෙන් සිනාසෙයි. 'ටික් ටික්... ටික් ටික්...' ඔරලෝසු හඬ දැන් මගේ කන් අඩි පුපුරුවන්නට මෙන් වේගවත් වී ඇත. මා වටා ඇති සෙවනැලි මාව ගිල ගැනීමට මාන බලයි. මම තනිවී ඇත, නමුත් මා සමඟ කාමරයේ තවකෙකු සිටින බව මට ඒකාන්තයෙන්ම විශ්වාසය.
In-Article Mid-Roll Display Ad Slot
Related Content For You
Discussion ()
Trending Feed Auto-Shuffled
Artificial Intelligence in 2026: ChatGPT, Claude, Gemini, AI Tools, Prompts, and the Future of AI
Artificial Intelligence (AI)
8 views
1 month ago
පළමු පරිච්ඡේදය: මියගිය මම "කොහොමද මිනිහෙක් තමන්ගේම මළසිරුර බලන්නේ?"
Novel & Short Stories
4 views
3 weeks ago
