සිව්වන පරිච්ඡේදය: මිරිඟුවක අවසානය සහ සෙවනැලි වල සත්‍යය

භූගත ස්ඵටික කාමරයේ දොරටුව මහා ගිගුරුම් හඬක් නංවමින් වැසී ගියේය. ඒ සමඟම අවට පරිසරය වෙලා ගත්තේ හුස්ම ගැනීමට පවා අපහසු කරවන සුළු දැඩි පීඩනයකි. සිවිලිමෙන් ඇද හැලෙන රන්වන් ආලෝකය ස්ඵටික මත වැදී වර්තනය වෙමින් මුළු කාමරයම අමුතුම ආකාරයේ මනඃකල්පිත ලෝකයක් බවට පත් කර තිබුණි. බිත්ති දිගේ ඇඳී තිබූ නිසල්, අරුණි සහ වික්‍රමගේ සෙවනැලි ක්‍රමයෙන් තලීය හැඩයෙන් මිදී ත්‍රිමාන ස්වරූපයක් ගැනීමට පටන් ගත්තේය. ඒවා බිත්තියෙන් ගැලවී පොළොව මත කෙළින් වී සිටගත්තේ හරියට කළු පැහැති දුම් රූප මෙනි. මේ සිදුවන කිසිවක් අදහාගත නොහැකිව අරුණි මහා හඬින් කෑගැසුවාය. ඇගේ කටහඬ ස්ඵටික බිත්තිවල වැදී දෝංකාර දුන්නේය.

වික්‍රම සිය යුධ පුහුණුව වහා ක්‍රියාත්මක කරමින් තම පිටේ තිබූ බෑගයෙන් මැග්නීසියම් ගිනිදැල් විදින තුවක්කුව සහ පෙට්‍රල් බෝම්බ කිහිපයක් අතට ගත්තේය. ඔහු කෑගැසුවේය, "පිටුපසට වන්න! මේ කාලකන්නි සෙවනැලිවලට පණ තිබෙන්නට බැහැ. මම මුන්ව පුළුස්සා දමනවා!" වික්‍රම වහාම මැග්නීසියම් ගිනිදැල්ලක් දල්වා සෙවනැලි දෙසට යොමු කළේය. මුළු ගුහාවම අන්ධ කරවන සුළු සුදු පැහැති තියුණු ආලෝකයකින් පිරී ගියේය. සෙවනැලි රූප ආලෝකයෙන් බේරීමට මෙන් පසුපසට ඇදුණු නමුත්, ඒවා විනාශ වූයේ නැත. වික්‍රම තවදුරටත් ඉදිරියට යමින් දැවෙන පෙට්‍රල් බෝම්බයක් කාමරය මැදට විසි කළේය. ක්ෂණයකින් මහා ගිනි ජාලාවක් කාමරය පුරා පැතිර ගියේය. ගින්නෙන් නිකුත් වූ රස්නය සහ කළු දුමාරය කාමරය පුරා පැතිර යද්දී නිසල් බියෙන් ගැහෙමින් බිත්තියකට හේත්තු විය. නමුත් ඊළඟ මොහොතේ සිදුවූයේ කිසිසේත් බලාපොරොත්තු නොවූ දෙයකි.

 ගින්දර නිසා ඇතිවූ තියුණු ආලෝකය හේතුවෙන් කාමරයේ සිටි මිනිසුන්ගේ සෙවනැලි තවත් තද කළු පැහැයක් ගත් අතර ඒවා ප්‍රමාණයෙන් විශාල විය. සෙවනැලි වල ශක්තිය වැඩි වූයේ ආලෝකය නිසාය! වික්‍රමගේ සෙවනැල්ල මහා යෝධයෙකු මෙන් නැගී සිටි අතර, එය වික්‍රම අත තිබූ ගිනි අවියේ හැඩයටම සමාන සෙවනැලි අවියක් මවාගෙන ඔහු දෙසට එල්ල කළේය. අරුණිගේ සෙවනැල්ල ඇගේම ගෙල සිර කිරීමට මෙන් ඇය දෙසට අත් දිගු කළේය. "වික්‍රම, නවත්වන්න!" නිසල් මුළු ශක්තියම යොදා කෑගැසුවේය. "ගින්දර නිවන්න! ආලෝකය වැඩි වන තරමට සෙවනැලි ශක්තිමත් වෙනවා! මුන් පෝෂණය වන්නේ ආලෝකයෙන්!" නමුත් වික්‍රම එය ඇසුවේ නැත.

ඔහු බියෙන් සහ ක්‍රෝධයෙන් උමතු වී තම සෙවනැල්ල දෙසට වෙඩි තැබීය. උණ්ඩ ස්ඵටික බිත්තිවල වැදී රිකෝචට් වෙමින් කාමරය පුරා විසිර ගියේය. එක් උණ්ඩයක් වික්‍රමගේම කකුලකට වැදී ඔහු බිම ඇද වැටුණි. ඒ සමඟම ඔහුගේ සෙවනැල්ල ඔහු මතට කඩා වැදී ඔහුගේ ගෙල තදින් මිරිකා ගත්තේය. වික්‍රමගේ මුහුණ නිල් පැහැ වී, දෑස් උඩ ඉන්ද්‍රියන් අකර්මන්‍ය වන අයුරු නිසල් බලා සිටියේ අසරණවය. අරුණි ද බිම වැටී තමන්ගේම සෙවනැල්ල සමඟ සටන් කරමින් සිටියාය. නිසල් සෙමෙන් බිම දිගේ බполගාමින් තම සහෝදරයා වන නිමේෂ්ගේ පණ නැති ශරීරය අසලට ගියේය. නිමේෂ්ගේ ශරීරය ස්පර්ශ කළ නිසල්ට පුදුමයක් සිතුණි. ශරීරය අයිස් මෙන් සීතල වුවද, එහි කිසිදු නරක් වීමේ ලක්ෂණයක් තිබුණේ නැත. එය හරියට පණ නැති ඉටි රූපයක් බඳු විය. එවිටම නිමේෂ්ගේ ශරීරයේ සෙවනැල්ල බිත්තිය මතින් මතු වී නිසල් දෙස බැලීය.

 එහි මුහුණක් නොතිබුණද, නිසල්ට තම සහෝදරයාගේ මෘදු හඬ ඔහුගේ මනස තුළ ඇසෙන්නට විය. "නිසල්... මගේ මල්ලී... මෙතනින් පලා යන්න හදන්න එපා. ඔයාට තේරෙන්නේ නැද්ද? මේ නිම්නය කියන්නේ ලෝකයේ සිතියමක නැති තැනක් නෙවෙයි. මේක තමයි සැබෑ මානය. මේ නිම්නයේ කිසිදා හිරු නොබසින්නේ ඇයි කියා ඔයා සිතුවාද? ඒ හිරු ස්වභාවික තරුවක් නෙවෙයි. ඒක මේ නිම්නයේ ජීවය පාලනය කරන අද්භූත ශක්තියක්. ඒ ශක්තිය අපේ සිරුරෙන් අපේ සැබෑ ආත්මය වන සෙවනැල්ල වෙන් කරනවා. අපේ මේ භෞතික ශරීරය කියන්නේ නිකම්ම කූඩුවක් විතරයි. සෙවනැල්ල තමයි අපේ සැබෑ මනස!" නිමේෂ්ගේ සෙවනැල්ල පැවසූ වදන් නිසල්ගේ මොළයට මහා කම්පනයක් ගෙන දුන්නේය.

මුළු විශ්වයම කඩු අද්දරක නැවතී ඇති සේ ඔහුට දැනුණි. එසේ නම්, තමන් මෙතෙක් බිය වූ සෙවනැලි යනු වෙනත් සතුරන් පිරිසක් නොව, තමන්ගේම යටි සිතේ සැඟවුණු සැබෑ ආත්මයන්ය. ආලෝකය ඇති තාක් කල්, සෙවනැල්ල ශරීරයට වහලෙකු වී සිටිය යුතුය. සෙවනැල්ල නිදහස් වීමට නම් භෞතික ශරීරය මිය යා යුතුය, නැතහොත් ආලෝකය සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වී යා යුතුය. වික්‍රමගේ අවසන් කෙඳිරිල්ල ඇසුණි. ඔහුගේ සිරුර පණ නැතිව බිම වැටී තිබූ අතර, ඔහුගේ සෙවනැල්ල දැන් නිදහස්ව, ජයග්‍රාහී ලෙස කාමරය පුරා සැරිසැරුවේය. අරුණි ද සිහසුන්ව බිම වැටී සිටියාය. ඇගේ සෙවනැල්ලද සිරුරෙන් මිදීමට ආසන්නව තිබුණි. නිසල් තමන් මුළු ජීවිත කාලය පුරාම දැඩි ලෙස බිය වූ අන්ධකාරය දෙස බැලීය.

කුඩා කල සිටම ඔහුට අඳුර යනු මරණය බඳු විය. නමුත් දැන්, මේ මොහොතේ, ඔහුට වැටහුණේ තමන් බිය විය යුත්තේ අන්ධකාරයට නොව, තමන්ව රවටන මේ ව්‍යාජ රන්වන් ආලෝකයට බවයි. අන්ධකාරය යනු සෙවනැලිවලට පැවැත්මක් නොමැති, සියල්ල එකක් වන එකම සාමකාමී තතත්වයයි. නිසල් දැඩි තීරණයක් ගත්තේය. ඔහු බිම තිබූ වික්‍රමගේ තුවක්කුව අතට ගත්තේය. ඔහු සෙවනැලි දෙසට වෙඩි තැබුවේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔහු ඉලක්කය ගත්තේ සිවිලිමෙන් ආලෝකය කාන්දු වන මහා ස්ඵටික පියස්ස දෙසටය. "මට සමාවෙන්න අරුණි... වික්‍රම... නිමේෂ්... මම මේ හැමදේම අවසන් කරනවා!" නිසල් කෑගසමින් ස්ඵටික පියස්සට වෙඩි වාර කිහිපයක් තැබීය. මහා ශබ්දයක් කරමින් සිවිලිමේ තිබූ යෝධ ස්ඵටික කැබලි බිමට ඇද වැටුණි. ආලෝකය නිම්නය තුළට ගලා ආ මාර්ගය අවහිර කරමින් මහා ගල් කුට්ටි කඩා වැටුණි.

 ඒ සමඟම නිසල් බිම තිබූ පෙට්‍රල් බෝම්බයේ ඉතිරි කොටස් මතට පස් දමා වික්‍රමගේ දැවෙන ගිනිදැල් මුළුමනින්ම නිවා දැමීය. තත්පර කිහිපයක් ඇතුළත, මුළු භූගත කාමරයම සදාකාලික, නිහඬ, ගන අන්ධකාරයක ගිලී ගියේය. කිසිදු ආලෝක කිරණක් නැත. කිසිදු සෙවනැල්ලකට පැවැත්මක් නැත. නිසල්ට තමාගේම හුස්ම හඬ පමණක් ඇසුණි. ඔහුගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. අන්ධකාරය ඔහු වටා වෙළී ගත්තේය. ඔහුගේ මුළු ජීවිත කාලයේම තිබූ ලොකුම බිය ඔහු වැළඳ ගත්තේය. නමුත් පුදුමයකි, ඔහුට බියක් දැනුණේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔහුට දැනුණේ මහා නිදහසකි. කිසිදු බරක් නැති, වේදනාවක් නැති, සැහැල්ලු බවකි. කාලය කොපමණ ගතවූවාදැයි නිසල්ට වැටහුණේ නැත. සෙමෙන් සෙමෙන්, කාමරයේ බිඳී ගිය සිවිලිම අතරින් සිහින් රන්වන් ආලෝක කිරණක් නැවතත් ඇතුළට කාන්දු වන්නට විය. නිසල් සෙමින් දෑස් හැරියේය.

කාමරය පුරා විසිරී තිබුණේ මළ සිරුරු තුනකි. එකක් වික්‍රමගේය, අනෙක අරුණිගේය, සහ තවත් එකක්... නිසල්ගේමය! නිසල් තිගැස්සී තමා දෙස බැලීය. ඔහුට ශරීරයක් නොතිබුණි. ඔහු දැන් කළු පැහැති, නිදහස් දුම් රූපයකි. ඔහු සෙවනැල්ලක් බවට පත්ව තිබුණි. ඔහුගේ භෞතික ශරීරය පණ නැතිව බිම වැතිර තිබුණි. ඔහු අසලින් තවත් සෙවනැලි තුනක් නැගී සිටියේය. ඒ නිමේෂ්, අරුණි සහ වික්‍රමය. ඔවුන්ගේ මුහුණු නොපෙනුනත්, ඔවුන් අතර තිබුණේ දැවැන්ත සහෝදරත්වයක් සහ සාමකාමී නිදහසකි. ඔවුන් සිව්දෙනා භූගත උමඟෙන් පිටතට පැමිණියහ. පිටත නිම්නය පෙර පරිදිම රන්වන් ආලෝකයෙන් බැබළෙමින් තිබුණි. නමුත් දැන් ඔවුන්ට ඒ ආලෝකය බියක් ගෙන දුන්නේ නැත.

 ඔවුන් නිම්නයේ සදාකාලික වැසියන් බවට පත්ව තිබුණි. හිරු නොබැසෙන නිම්නය තවමත් එලෙසම පවතී. එය ගවේෂණය කිරීමට තවත් මිනිසුන් දිනෙක පැමිණෙනු ඇත. ඔවුන් තමන්ගේ සෙවනැලි දෙස බලා බිය වනු ඇත. නමුත් සැබෑ ප්‍රශ්නය ඉතිරිව පවතී: අප සැබවින්ම ජීවත් වන්නේ භෞතික ශරීරය තුළද, නැතහොත් අපගේ ආත්මය නියෝජනය කරන සෙවනැල්ල තුළද?