දෙවන පරිච්ඡේදය: නිහඬ ගුහාව සහ සෙවනැලි වල රහස

කන් බිහිරි කරවන හෘද ස්පන්දන වේගය මුළු සිරුර පුරාම දෝංකාර දෙද්දී, නිසල් තම උපරිම ශක්තිය යොදමින් ඉදිරියටම දිව ගියේය. ඔහුගේ පාද යට තිබූ රළු ගල් කැට සහ වියළි පස් සීරෙමින් විසි වී ගියේය. කිසිදා රාත්‍රිය උදා නොවන, ඒ අද්භූත රන්වන් අහසින් ඇද හැලෙන තද රශ්මිය ඔහුගේ මුහුණ දිගේ දහඩිය බිංදු ලෙස ගලා හැලුණි. ඔහු පිටුපසින් ආචාර්ය අරුණිගේ වේගවත් හුස්ම ගැනීමේ ශබ්දය සහ වික්‍රමගේ බරැති අඩි සද්දය ඇසුණි. නමුත් ඔවුන් කිසිවෙක් පසුපස හැරී බැලීමට උත්සාහ කළේ නැත. මන්ද, තමන් පසුපස හඹා එන ඒ බිහිසුණු අද්භූත සෙවනැලි තවමත් තමන්ගේම සිරුරුවලින් මිදී, පොළොව දිගේ බполමින් තමන්ව ගොදුරු කර ගැනීමට මාන බලන බව ඔවුන් දැන සිටි බැවිනි.

'නිසල්! අර පැත්තට... අර කන්ද පැත්තට දිව යන්න!' වික්‍රම කෑගැසුවේය. ඔහුගේ වෙව්ලන හඬෙහි තිබුණේ අසීමිත බියකි. නිසල් හිස ඔසවා බැලීය. ඔවුන් ඉදිරියෙන් නැගී සිටි දැවැන්ත, කළු පැහැති කඳු ගැටය පාමුල අඳුරු සිදුරක් බඳු ලෙනක් පිහිටා තිබුණි. එය කිසිදු ආලෝකයක් නැති, ඝන අන්ධකාරයෙන් පිරුණු ගුහාවකි. සාමාන්‍යයෙන් අඳුරට අතිශයින්ම බියක් දක්වන නිසල්ගේ හදවත එම කළු පැහැති කුහරය දුටු සැණින් ගැහෙන්නට විය. කුඩා කල සිටම ඔහුව පෙළූ අන්ධකාර භීතිකාව (Nyctophobia) නැවතත් ඔහුගේ මනස වටලා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. නමුත්, පිටුපසින් තමන්ව ගිලගැනීමට එන සෙවනැලිවලට වඩා ඒ අන්ධකාරය ආරක්ෂිත බව ඔහුට පසක් විය. 'ඉක්මන් කරන්න! ඒ ගුහාව ඇතුළට යමු!

එතැනදී අපිට සෙවනැලි හැදෙන්නේ නැහැ!' අරුණි කෑගසමින් නිසල්ව ඉදිරියට තල්ලු කළාය. ඔවුන් තිදෙනාම එකිනෙකා පොරකමින් ඒ පටු, අඳුරු ලෙන තුළට කඩා වැදුණහ. ඔවුන් ඇතුළු වූ සැණින් පිටත තිබූ ඒ අද්භූත රන්වන් ආලෝකය ක්‍රමයෙන් නැති වී ගොස්, ඝන, තෙත් සහ ශීතල අන්ධකාරයක් ඔවුන්ව වෙලා ගත්තේය. නිසල් බිම ඇද වැටී හතිලන්නට විය. ඔහුගේ දෑත් පොළොවේ තිබූ සීතල පස් මත තද විය. සැබවින්ම, මෙහි කිසිදු ආලෝකයක් නොතිබූ බැවින්, ඔවුන්ගේ ශරීරවලින් කිසිදු සෙවනැල්ලක් නිර්මාණය වීමට ඉඩක් තිබුණේ නැත. පිටත ලුහුබැඳ ආ බිහිසුණු සෙවනැලි ද ගුහාවේ මුවවිට අසල නතර වී, ආලෝකය නොමැති කමින් ඉදිරියට යා ගත නොහැකිව පසුබසිනු ඔවුන්ට යාන්තමින් පෙනුණි.

 'අපි... අපි බේරුණාද?' වික්‍රම බිත්තියට හේත්තු වී බිමට ඇද වැටෙමින් ඇසුවේය. 'තාම කියන්න බැහැ. හැබැයි මේ අඳුර ඇතුළේ සෙවනැලිවලට ක්‍රියාත්මක වෙන්න බැහැ. ඒකයි අපේ එකම වාසිය,' අරුණි වෙව්ලන හඬින් පැවසුවාය. නිසල් තම දෑතින් පපුව තද කර ගත්තේය. අන්ධකාරය විසින් ඔහුව සිරකරගෙන සිටින බව දැනෙද්දී ඔහුගේ ශ්වසනය වේගවත් විය. ඔහුට හුස්ම ගැනීමට අපහසු විය. 'මට... මට ආලෝකයක් ඕනේ... මට දරාගන්න බෑ මේ අඳුර...' නිසල් කෙඳිරිගෑවේය. අරුණි වහාම ඇගේ බෑගය පිරික්සා කුඩා රතු ආලෝකයක් සහිත විදුලි පන්දමක් (Red-light torch) අතට ගත්තාය. 'නිසල්, මම මේක දල්වනවා. හැබැයි මේකෙන් හැදෙන සෙවනැලි ගොඩක් දුර්වලයි. අපි ප්‍රවේශම් වෙන්න ඕනේ,' ඇය පවසමින් රතු පැහැති අඳුරු ආලෝකය දැල්වූවාය. එමඟින් මුළු ගුහාවම ලේ පැහැති අපූර්ව පරිසරයක් බවට පත් විය.

නිසල් සැනසුම් සුසුමක් හෙළූ නමුත්, ඔහුගේ නෙත් යොමු වූයේ ගුහාවේ ඇතුළත බිත්ති දෙසටය. ගුහාවේ බිත්ති පුරා අමුතුම ආකාරයේ සලකුණු ඇඳ තිබුණි. ඒවා කිසියම් පැරණි භාෂාවකින් ලියන ලද ඒවා නොවේ. ඒවා නවීන පර්යේෂණ මෙවලම්වලින් හාරා ඇති සලකුණුය. නිසල් බිත්තිය අසලට ගොස් ඒවා ස්පර්ශ කළේය. 'මේවා... මේවා අලුත් සලකුණු. කවුරුහරි මෑතකදී මෙතන ඉඳලා තියෙනවා,' ඔහු පැවසීය. හදිසියේම වික්‍රමගේ පයට යමක් තද විය. ඔහු පහත් වී රතු ආලෝකය ඒ දෙසට යොමු කළේය. එහි තිබුණේ දූවිල්ලෙන් වැසී ගිය, ඉරී ගිය කැන්වස් බෑගයකි. නිසල්ගේ හදවත නතර වීමට ආසන්න විය. ඔහු වහාම බිම දණගසා ඒ බෑගය තමන් වෙතට ඇද ගත්තේය.

 එහි කෙළවරක කුඩා ලෝහමය තහඩුවක 'N. S.' යන අකුරු දෙක කොටා තිබුණි. 'නිමේෂ්...!' නිසල්ගේ දෑස් කඳුළින් පිරී ගියේය. 'මේක මගේ මල්ලිගේ බෑගය! එයා මෙතනට ඇවිත් තියෙනවා!' නිසල් බිය පසෙක ලා බෑගය විවෘත කළේය. එහි ඇතුළත තිබී අඩක් තෙත් වූ දිනපොතක් සහ තවත් පර්යේෂණ සටහන් කිහිපයක් හමු විය. ඔහු වෙව්ලන දෑතින් දිනපොතේ පිටු පෙරළන්නට විය. ආචාර්ය අරුණි ද ඔහු අසලින් දණගසා ගත්තාය. නිමේෂ්ගේ අවසන් සටහන් ලියා තිබුණේ අතිශය කලබලකාරී අත් අකුරිනි. නිසල් එය ශබ්ද නඟා කියවන්නට විය. 'දින 14 - මම අවසානයේදී මේ නිම්නයේ සැබෑ ස්වභාවය වටහා ගත්තා. මේක සිතියමක නැති තැනක් නෙවෙයි, මේක වෙනත් මානයක ද්වාරයක්. මෙහි ඇති රන්වන් ආලෝකය ස්වභාවික එකක් නෙවෙයි. එය සෙවනැලි පාලනය කරන ශක්තියක්. අපේ සෙවනැලි කියන්නේ අපේම ශරීරයේ අඳුරු කොටස. මේ ආලෝකයට පුළුවන් ඒ අඳුරු කොටස අපෙන් වෙන් කරලා, ඒකට ජීවය දෙන්න. මගේ කණ්ඩායමේ හැමෝම තමන්ගේම සෙවනැලිවලට ගොදුරු වුණා. මම දැන් තනිවෙලා. මම මේ ගුහාව ඇතුළේ හැංගිලා ඉන්නේ. සෙවනැලිවලට අඳුරට ඇතුල් වෙන්න බැහැ. හැබැයි මම දන්නවා... මගේ සෙවනැල්ල මාව හොයනවා. ඒක මගේ හඬින්ම මට කතා කරනවා...' නිසල් කියවීම නැවැත්වීය. ඔහුගේ ශරීරය පුරා සීතලක් ගලා ගියේය.

පළමු පරිච්ඡේදයේදී තමන්ගේ සෙවනැල්ලෙන් ඇසුණු නිමේෂ්ගේ හඬෙහි රහස දැන් ඔහුට පැහැදිලි විය. එය නිමේෂ් නොවේ; එය නිමේෂ්ව ගිලගත් ඔහුගේම සෙවනැල්ලයි! 'දෙවියනේ... එතකොට නිමේෂ් තවමත් ජීවතුන් අතරද, නැත්නම්...' වික්‍රම වචන ගිලගත්තේය. 'අපි තවදුරටත් කියවමු,' අරුණි පැවසුවාය. නිසල් ඊළඟ පිටුව පෙරළුවේය. එහි ලියා තිබුණේ බිහිසුණු අනතුරු ඇඟවීමකි. 'ඔවුන්ගෙන් බේරීමට ඇති එකම ක්‍රමය, මේ නිම්නයේ මධ්‍යයේ ඇති සූර්ය දේවාලය (Sun Temple) වෙත යාමයි. එහි ඇති පුරාණ පළිඟුව මඟින් මේ අද්භූත ආලෝකය නිවා දැමිය හැකියි.

නමුත් ප්‍රවේශම් වන්න, ගුහාව තුළ වුවද සදාකාලිකව ආරක්ෂිත නොවේ. මන්ද, පිටත ආලෝකයේ කෝණය වෙනස් වන විට, ගුහාව තුළටද ආලෝකය කාන්දු විය හැක. එවිට...' හදිසියේම, ඔවුන් සිටි ගුහාව තුළ සීතල සුළඟක් හමා ගියේය. අරුණිගේ අතේ තිබූ රතු විදුලි පන්දම නිවී යන්නට විය. 'අරුණි! මොකද වුණේ? ඒක දල්වන්න!' වික්‍රම කලබලයෙන් කෑගැසුවේය. 'මම මුකුත් කළේ නැහැ! මේකේ බැටරි බැහැලා වගේ!' ඇය විදුලි පන්දමට තට්ටු කළාය. රතු ආලෝකය නැවතත් දැල්වී නිවී ගියේය.

නමුත් ඒ කෙටි ආලෝක ධාරාව මැදින්, නිසල් දුටුවේ ගුහාවේ ඇතුළත බිත්ති දිගේ කළු පැහැති, දියරයක් වැනි යමක් සෙමින් බполමින් එන ආකාරයයි. පිටත තිබූ රන්වන් ආලෝකය ක්‍රමයෙන් ගුහාවේ කට අසලින් ඇතුළට නැමී, බිත්ති දිගේ දිගු සෙවනැලි නිර්මාණය කරමින් තිබුණි. නිමේෂ්ගේ දිනපොතේ තිබූ අනතුරු ඇඟවීම සැබෑ වෙමින් පැවතුණි. පිටත ආලෝකය ගුහාව තුළට කාන්දු වීමට පටන් ගෙන ඇත! 'අපිට මෙතන ඉන්න බැහැ! ඉක්මන් කරන්න, මේ ගුහාව ඇතුළට තවත් රහස් දොරක් තියෙනවා කියලා සිතියමේ තියෙනවා!' නිසල් කෑගැසුවේය. සෙවනැලි ඔවුන් දෙසට ඇදී එන්නට පටන් ගත්තේය. ඔවුන්ට දැන් තීරණයක් ගැනීමට සිදු වී ඇත.