දෙවන පරිච්ඡේදය: මළවුන්ගේ කැඩපත
කාමරය පුරා පැතිර තිබුණේ මළකුණක සහ පැරණි ලී බඩු මලකඩ කෑමෙන් නැඟෙන අමිහිරි, තෙතමනය මුසු ගඳකි. සිවිලිමේ සවිකර තිබූ පැරණි විදුලි බුබුලෙන් නිකුත් වූයේ මළානික කහ පැහැති ආලෝකයකි. එය මුළු කාමරය පුරාම බියකරු, අස්ථිර සෙවනැලි මවමින් තිබුණි. රහස් පරීක්ෂක රණසිංහ තම දෙපා පණ නැති වන්නාක් මෙන් දැනෙද්දී, ඇඳ මත නිසලව වැතිර සිටි ඒ අද්භූත මළසිරුර දෙස බලා සිටියේය. ඔහුගේ හදවත පපුව පලාගෙන පිටතට පැමිණෙන්නාක් මෙන් වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. තමා දෙසම බලා සිටින වෙනත් තමා කෙනෙකු දැකීමෙන් ඇතිවන බියකරු, අභෞතික හැඟීම විස්තර කිරීමට ඔහුට වචන නොවීය.
"මේක සිහිනයක් විය යුතුයි... නැත්නම් මට පිස්සු හැදීගෙන එනවා..." රණසිංහ තමාටම මුමුණා ගත්තේය. ඔහුගේ කටහඬ කාමරයේ හිස් බිත්ති අතර වැදී රැව් දුන්නේය.
ඔහු දෑස් තදින් පියාගෙන නැවත විවෘත කළේය. නමුත් කිසිවක් වෙනස් වී තිබුණේ නැත. ඇඳ මත සිටියේ ඔහුගේම රුව ඇති මිනිසාය. එම උල් නාසය, වම් ඇහි බැම අසල ඇති කුඩා කැළල, තරමක් පැසුණු කොණ්ඩය සහ රැවුල පවා සියුම්ව ගැලපුණි. මළසිරුර හැඳ සිටියේද රණසිංහ එදින උදෑසන තෝරාගත් නිල් පැහැති ලොම් කබාය සහ අළු පැහැති කලිසමමය. තමා ඉදිරියේ වැතිර සිටින්නේ තමාගේම ද්විත්ව ජීවියා (Doppelgänger) බව රණසිංහට පිළිගැනීමට සිදුවිය. නමුත් විද්යාත්මක මනසක් ඇති, සාක්ෂි මත පමණක් විශ්වාසය තබන රහස් පරීක්ෂකයෙකු ලෙස, මෙම මායාව පිටුපස ඇති සැබෑ සත්යය සෙවීමට ඔහුට දැඩි වුවමනාවක් තිබුණි.
ඔහු ගැඹුරු හුස්මක් ගෙන, තම දෑත්වලට ලෙදර් අත් මේස් යුගලක් දමා ගත්තේය. ඔහු මළසිරුර වෙත තවත් පියවරක් සමීප විය. කාමරයේ සවිකර තිබූ ඔරලෝසුවේ 'ටික් ටික්' හඬ හැරෙන්නට මුළු මන්දිරයම සොහොන් පිටියක් මෙන් නිහඬ වී තිබුණි. රණසිංහ සෙමින් දණ නමා මළසිරුරේ ගෙල ප්රදේශය පරීක්ෂා කළේය. ශරීරය දැනටමත් සීතල වී, තද වීමට පටන් ගෙන තිබුණි. මරණය සිදුවී පැය හතරක් හෝ පහක් පමණ ගතවී ඇතැයි ඔහු අනුමාන කළේය.
මළසිරුරේ ප්රධානතම තුවාලය තිබුණේ පපුවේ වම් පසට වන්නටය. හදවත සෘජුවම සිදුරු කරමින් ඇතුළු කර තිබූ තියුණු පිහි පහරකින් අධික ලෙස ලේ ගලා ගොස් තිබුණි. ලේ පැල්ලම් කබාය පුරා වියළී, කළු පැහැයට හැරී තිබුණි. පිහිය එතැන නොතිබූ අතර, එය ඉතා සූක්ෂ්ම මිනීමරුවෙකුගේ සැලසුම් සහගත පහරදීමක් බව පැහැදිලි විය.
රණසිංහ සෙමින් මළසිරුරේ සාක්කු පරීක්ෂා කිරීමට පටන් ගත්තේය. කබායේ පිටත සාක්කුවට අත දැමූ ඔහුගේ ඇඟිලිවලට කුඩා, බරැති ලෝහමය යමක් හසු විය. ඔහු එය පිටතට ගත්තේය. එය ඉතා පැරණි, රිදී පැහැති සාක්කු ඔරලෝසුවකි. එහි වීදුරු මුහුණත සුනුවිසුනු වී තිබූ අතර, කටු නතර වී තිබුණේ රාත්රී 11:42 සටහන් කරමිනි. රණසිංහ ඒ දෙස බලා පුදුමයෙන් ගල් ගැසුණි. මන්ද, එම ඔරලෝසුවේ පිටුපස ඔහුගේ මුතුන් මිත්තන්ගේ පවුලේ ලාංඡනය වන 'සිංහ හිස' කොටා තිබුණි. මෙය ඔහුගේම පියතුමා ඔහුට තෑගි කළ ඔරලෝසුවට සර්වසම විය. ඔහු වහාම තම සාක්කුවට අත දමා තමා සතු ඔරලෝසුව පරීක්ෂා කළේය. එය ඔහුගේ සාක්කුවේ සුරක්ෂිතව තිබුණි! එකම ඔරලෝසු දෙකක්, එකම ලාංඡනය සහිතව තිබෙන්නේ කෙසේද?
"කවුද මේ සෙල්ලම කරන්නේ?" රණසිංහගේ සිතේ කෝපය සහ බිය මුසු හැඟීමක් ඇති විය.
ඔහු නැවතත් මළසිරුරේ ඇතුල් සාක්කුව පරීක්ෂා කළේය. එහි තිබී කුඩා, කළු පැහැති සම් කවරයකින් යුතු සටහන් පොතක් හමු විය. එය දිග හැර බැලූ රණසිංහගේ ඇඟ කිලිපොලා ගියේය. එහි ලියා තිබූ අකුරු ඔහුගේම අත් අකුරුවලට අතිශයින්ම සමාන විය. පළමු පිටුවේ ලියා තිබුණේ සරල නමුත් බියකරු වචන කිහිපයකි:
'ඔහු පැමිණෙමින් සිටී. මට තවදුරටත් සැඟවිය නොහැක. ද්විත්ව කැඩපත බිඳී යාමට ආසන්නයි.'
ඊළඟ පිටුවල තිබුණේ විවිධ රහස් කේතයන් සහ අංක සමූහයකි. තවද, එහි රණසිංහගේ පසුගිය මාස කිහිපයේ දෛනික කාලසටහන, ඔහු ගිය ස්ථාන, සහ ඔහු හමුවූ පුද්ගලයන් පිළිබඳ සියුම් වාර්තාවක් ලියා තිබුණි. මෙයින් පැහැදිලි වූයේ කවුරුන් හෝ ඔහුව ඉතා සමීපව නිරීක්ෂණය කර ඇති බවත්, ඔහුගේ මුළු ජීවිතයම පිටපත් කර ඇති බවත්ය.
හදිසියේම, නිශ්ශබ්ද කාමරය දෙදරුම් කවමින් මළසිරුරේ කබාය ඇතුළෙන් කෙඳිරිලි හඬක් වැනි ශබ්දයක් ඇසුණි. රණසිංහ තැතිගෙන පසුපසට පැන ගත්තේය. පසුව ඔහුට වැටහුණේ එය කම්පනය වන ජංගම දුරකථනයක හඬ බවයි. ඔහු සෙමින් මළසිරුරේ කලිසම් සාක්කුවට අත දමා කුඩා, සලකුණු නොමැති ස්මාර්ට් දුරකථනයක් පිටතට ගත්තේය. තිරය මත දිස්වූයේ 'Unknown' (නොදන්නා අංකයක්) යන්නයි.
රණසිංහ මොහොතක් කල්පනා කළේය. ඔහුගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙද්දී, ඔහු ඇමතුම ක්රියාත්මක කර කන තබා ගත්තේය. ඔහු කිසිවක් කීවේ නැත. හුස්ම ගන්නා හඬක් පමණක් අනෙක් පසින් ඇසුණි.
ඉන්පසු, ගොරෝසු, විකෘති කරන ලද හඬක් දුරකථනයෙන් ඇසුණි:
"රණසිංහ... ඔයා හිතුවද ඔයාට මේ සෙල්ලමෙන් බේරෙන්න පුළුවන් කියලා? ඇඳ උඩ ඉන්න කෙනා ඔයාගේ අතීතය. දැන් ඔයාගේ අනාගතය තීරණය වෙන්නේ ඔයා ගන්න ඊළඟ පියවර මතයි. සිරිවර්ධන මන්දිරයෙන් පිටවෙන්න එපා. උගුල දැනටමත් ක්රියාත්මකයි."
ඇමතුම විසන්ධි විය.
රණසිංහ දුරකථනය දෙස බලා සිටියේ දැඩි කම්පනයකිනි. මිනීමරුවා තමා මේ ස්ථානයේ සිටින බව හොඳින්ම දන්නා බව ඔහුට වැටහුණි. ඔහු වහාම කාමරයේ ජනේලය දෙස බැලුවේය. පිටත අධික වර්ෂාව ඇද හැලෙමින් තිබූ අතර, අකුණු සැර වදින සෑම විටම මන්දිරයේ මිදුල අද්භූත ලෙස ආලෝකමත් විය. මිදුලේ ඈතින්, කළු පැහැති වැහි කබායක් හැඳගත් මිනිසෙකු මන්දිරය දෙස බලා සිටිනු රණසිංහට එක් ක්ෂණයකින් දැකගත හැකි විය. ඊළඟ අකුණු සැර වදිද්දී එම රුව අතුරුදහන් වී තිබුණි.
කාමරයේ දොර සෙමින් හැරෙන හඬක් ඇසුණි. රණසිංහ වහාම තම පිස්තෝලය අතට ගෙන දොර දෙසට එල්ල කළේය.
දොරෙන් ඇතුළු වූයේ මන්දිරයේ මහලු සේවකයා වූ සෝමපාලය. ඔහු වෙවුලමින්, අතේ තිබූ තේ තැටිය බිම දමමින් රණසිංහ දෙසත්, ඇඳ මත සිටි මළසිරුර දෙසත් මාරුවෙන් මාරුවට බලා කෑගැසීමට තැත් කළේය.
"මහත්තයා... මේ... මේ මොකක්ද? ඔබතුමා එතන... එතකොට මෙතන ඉන්නේ..." සෝමපාලගේ දෑස් භීතියෙන් අන්ධ වී ඇති බවක් පෙනුණි.
රණසිංහ වහාම ඔහු වෙත ගොස් ඔහුගේ කට වසා ගත්තේය. "සද්ද කරන්න එපා සෝමපාල! කාටවත් මේ ගැන කියන්න එපා. මට කියන්න, සිරිවර්ධන මහත්තයා මේ කාමරය හැදුවේ කවදාද? ඇයි මේ කාමරය මගේ කාමරයට සර්වසම විදිහට හැදුවේ?"
සෝමපාල බියෙන් වෙවුලමින් රහසින් මෙන් පැවසීය: "මහත්තයා... සිරිවර්ධන මහත්තයා මිය යන්න කලින් නිතරම කිව්වා, 'සැබෑ රණසිංහ එනකම් මේ කාමරය වහලා තියන්න' කියලා. එතුමා කිව්වා මේ මන්දිරයේ පහළ තට්ටුවේ තියෙන රහස් බිම්ගෙයි තමයි හැම රහසක්ම හැංගිලා තියෙන්නේ කියලා. ඒකට යන්න පුළුවන් යතුර තියෙන්නේ ඔය මළසිරුරේ බෙල්ලේ තියෙන මාලයේ විතරයි!"
රණසිංහ වහාම මළසිරුර වෙත ගොස්, එහි ගෙල වටා තිබූ රිදී දාමය පරීක්ෂා කළේය. ඇත්තෙන්ම, එහි කුඩා, අමුතු හැඩයකින් යුත් රන්වන් පැහැති යතුරක් එල්ලා තිබුණි. ඔහු එය ගලවා ගත්තේය. දැන් ඔහුගේ ඉදිරියේ මාවත් කිහිපයක් විවෘතව ඇත. නමුත් සෑම මාවතක්ම මරණය දෙසට විහිදෙන බව ඔහුට හොඳින්ම වැටහුණි. මිනීමරුවා තවමත් මන්දිරය අවට හෝ ඒ තුළම සැඟවී සිටින බව නිසැකය. සත්යය සෙවීමේ සටන දැන් ඇරඹී ඇත.
Related Content For You
Discussion ()
Trending Feed Auto-Shuffled
