තුන්වන පරිච්ඡේදය: අඳුරු අනාවරණය සහ රවටන ලද මාවත
තුන්වන පරිච්ඡේදය: අඳුරු අනාවරණය සහ රවටන ලද මාවත
ගුහාවේ පතුලෙන් ඇරඹුණු ඒ පටු, අඳුරු උමං මාර්ගය දෙස නිසල් බලා සිටියේ දැඩි නොසන්සුන්කමකිනි. පිටතින් කාන්දු වන රන්වන් ආලෝකය ක්රමයෙන් ගුහාවේ බිත්ති සිපගනිමින් තිබූ අතර, ඒ සමඟම ඔවුන්ගේ සෙවනැලි අද්භූත ලෙස දිග හැරෙමින්, නොසන්සුන් ලෙස චලනය වන්නට විය. සෙවනැලිවලින් බේරීමට ඇති එකම මාවත මේ ඝන අඳුරෙන් පිරි පාතාල උමඟ පමණක් බව ඔවුන් දැන සිටියහ. නමුත් කුඩා කල සිටම නිසල්ව ලුහුබැඳ ආ අන්ධකාරයේ භීතිකාව, ඔහුගේ උගුර සිරකරන්නාක් මෙන් ඔහුට දැනුනේය.
"අපිට වෙන කරන්න දෙයක් නැහැ නිසල්," ආචාර්ය අරුණි සිය වෙව්ලන හඬ පාලනය කරගනිමින් පැවසුවාය. ඇය තම අතෙහි වූ පන්දම දැල්වූවාය. එහි කහ පැහැති සිහින් ආලෝක ධාරාව උමඟේ කළු පැහැති බිත්ති මත වැටෙද්දී, සෙවනැලි නැවතත් පණ ගැන්වීමට උත්සාහ කරන්නාක් මෙන් බිත්ති මත ඇලී ගැලී තිබුණි. "අපි මේ දිනපොතේ තියෙන සිතියම විශ්වාස කරන්න ඕනේ. නිමේෂ් මේ උමඟ දිගේ ගිහින් තියෙනවා නම්, අපිටත් යන්න පුළුවන්."
වික්රම තමන් සතු එකම ගිනි අවිය තදින් අල්ලාගෙන සිටියේය. "නමුත් අර සිතියමේ අවසානයට ලකුණු කරලා තියෙන සංකේතය මට කිසිසේත්ම පැහැදිලි නැහැ. ඒක හරියට... උගුලක් වගේ," ඔහු මුමුණන්නට විය.
"අපි යමු," නිසල් සිත දැඩි කරගනිමින් පැවසීය. තම නැතිවූ සහෝදරයා වන නිමේෂ් සොයාගැනීමේ එකම බලාපොරොත්තුව මේ අඳුරු කුහරය තුළ සැඟවී තිබේ. ඔහු සිය දෑතින් දිනපොත පපුවට තද කරගත්තේය.
ඔවුහු උමඟ තුළට පිය නැඟූහ. පිටතින් ආ රන්වන් ආලෝකය ක්රමයෙන් නැතිවී ගිය අතර, දැන් ඔවුන් වටා ඇත්තේ හුස්ම හිරකරවන සුලු, ඝන අන්ධකාරයකි. උමඟේ වාතය අතිශයින්ම සීතල වූ අතර, එහි දිරාපත් වූ පස් සහ පුස් ගඳක් මුසුව තිබුණි. ඔවුන්ගේ පියවර තබන ශබ්දය උමං බිත්ති අතර දෝංකාර දුන්නේ අද්භූත ලෙසය. නිසල්ගේ හෘද ස්පන්දනය වේගවත් විය. ඔහුට දැනුනේ අන්ධකාරය තමන්ව ජීවී සත්වයෙකු මෙන් ගිලගනිමින් සිටින බවයි.
"නිසල්, බලන්න මේ බිත්ති," අරුණි සිය පන්දම බිත්තියකට යොමු කරමින් පැවසුවාය.
බිත්තිය මත අමුතුම ආකාරයේ කැටයම් රැසක් දක්නට ලැබුණි. ඒවා සාමාන්ය ඓතිහාසික සිතුවම් නොවීය. එහි දැක්වුණේ මිනිසුන් පිරිසක් තමන්ගේම සෙවනැලිවලින් ගැලවීමට දුවන ආකාරයයි. තවත් තැනක, රන්වන් පැහැති විශාල වෘත්තයක් මැදින් මතුවන ආලෝක කිරණ මඟින් මිනිසුන්ගේ සෙවනැලි ශරීරවලින් වෙන් කරගන්නා ආකාරය අතිශය බිහිසුණු ලෙස නිරූපණය කර තිබුණි.
"මේක ස්වභාවික නිම්නයක් නෙවෙයි..." නිසල් බියෙන් ගැහෙමින් පැවසීය. "මේක සංවිධානාත්මකව හදපු තැනක්. මේ රන්වන් ආලෝකය පිටුපස යම්කිසි අද්භූත තාක්ෂණයක් හෝ බලවේගයක් තියෙනවා."
ඔවුන් තව තවත් ඉදිරියට ගමන් කළහ. උමඟ ක්රමයෙන් පහළට බෑවුම් විය. නිසල් දිනපොතේ පිටු පෙරළමින්, තම පන්දම් එළියෙන් එහි ලියා ඇති දෑ කියවීමට උත්සාහ කළේය. නිමේෂ්ගේ අත් අකුරු අවසාන පිටුවලදී අතිශයින්ම අස්ථිර සහ බියෙන් වෙව්ලන සුලු ඒවා බවට පත්ව තිබුණි.
'ඔවුන් මාව නිරීක්ෂණය කරනවා. මම අඳුරට ආවේ බේරෙන්න හිතාගෙන. නමුත් අඳුරේදී පවා මට දැනෙනවා මගේ සෙවනැල්ල මගෙන් වෙන්වෙලා ස්වාධීනව හුස්ම ගන්නා බව. මේ උමඟ කෙළවර තියෙන රහස් කාමරයට මට යන්න සිද්ධ වෙනවා. එතන තමයි මේ හැමදේකම මූලාශ්රය තියෙන්නේ. මම එතනට යනවා...' නිමේෂ් ලියා තිබුණි.
"නිමේෂ් අවසාන වශයෙන් ලියලා තියෙන්නේ එයා මේ උමඟ කෙළවර තියෙන කාමරයට යනවා කියලා," නිසල් පැවසීය. "නමුත් මේ ලියවිල්ලේ අමුත්තක් තියෙනවා. මේ අකුරු නිමේෂ්ගේ වගේ වුණත්, ලියලා තියෙන විලාසය එයාගේ නෙවෙයි."
හදිසියේම, ඔවුන් පිටුපසින් සියුම් සීරීම් හඬක් ඇසෙන්නට විය. වික්රම වහාම ආපසු හැරී තම තුවක්කුව එල්ල කළේය. පන්දම් එළියෙන් ඔවුන් දුටුවේ උමඟේ වක්ර බිත්ති දිගේ කළු පැහැති, මිනිස් රූප වැනි සෙවනැලි තුනක් සෙමින් ඇදී එන ආකාරයයි. ඒවා ඔවුන්ගේම සෙවනැලි විය! නමුත් ඒවායේ චලනයන් ඔවුන්ගේ සැබෑ සිරුරුවල චලනයන් සමඟ කිසිසේත්ම නොගැලපේ.
"දිවුවා!" වික්රම කෑ ගැසුවේය.
ඔවුහු උමඟ දිගේ වේගයෙන් දිව යන්නට වූහ. අන්ධකාරය සහ සීතල වාතය ඔවුන්ගේ පෙනහළු දවන්නට විය. නිසල් බිම වැටීමට ගොස් යන්තමින් බේරුණි. ඔහුගේ පන්දම් එළිය සෙලවෙද්දී, බිත්ති මත ඇති සෙවනැලි දරුණු ලෙස දිග හැරෙමින් ඔවුන් පසුපස ලුහුබැඳ ආවේය. උමඟේ කෙළවරින් අමුතුම ආකාරයේ නිල් පැහැති ආලෝකයක් විහිදෙනු පෙනෙන්නට තිබුණි.
කලබලයෙන් දිව ආ ඔවුන් එක්වරම නතර වූයේ විශාල, වෘත්තාකාර භූගත ශාලාවකට ඇතුළු වෙමිනි. එහි මධ්යයේ දැවැන්ත, ස්ඵටිකමය ව්යුහයක් තිබූ අතර, ඉන් අද්භූත නිල් පැහැති සහ රන්වන් පැහැති ආලෝක ධාරාවන් විහිදෙමින් තිබුණි. එම ආලෝකය මුළු නිම්නයටම ශක්තිය සපයන ප්රභවය බව පැහැදිලි විය.
නමුත් ඔවුන්ව වඩාත්ම කම්පනයට පත් කළේ එම ස්ඵටිකය වටා තිබූ දසුනයි. එහි මිනිස් සිරුරු කිහිපයක් ගල් ගැසී තිබූ අතර, ඒවායේ මුහුණුවල පැවතියේ අතිශය වේදනාකාරී ප්රකාශනයන්ය. ඒ අතර, නිසල් හඳුනන එක් මුහුණක් විය.
"නිමේෂ්!" නිසල් කෑගසමින් ඉදිරියට දිව යන්නට හැදුවද, වික්රම ඔහුව තදින් අල්ලා ගත්තේය.
නිමේෂ්ගේ සිරුර ස්ඵටිකය අසල නිසලව තිබුණි. ඔහුගේ දෑස් අඩවන් වී තිබූ අතර, ශරීරයේ කිසිදු පණක් ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබුණේ නැත. වඩාත්ම බිහිසුණු දෙය නම්, නිමේෂ්ගේ සිරුරට යටින් කිසිදු සෙවනැල්ලක් නොතිබීමයි. ඔහුගේ සෙවනැල්ල ඔහුගෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන් වී තිබුණි.
"මේක උගුලක්..." අරුණි බිහිසුණු අවබෝධයකින් යුතුව තේරුම් ගත්තාය. ඇය සතු වෙව්ලන දෑතින් නිමේෂ්ගේ දිනපොතේ අවසන් පිටුව නැවතත් පරීක්ෂා කළාය. එහි පිටුවේ පසුපස රහසිගතව ලියා තිබූ කොටසක් ඇයට පෙනුණි. "නිසල්, බලන්න! මේ සිතියම නිමේෂ් ඇඳපු එකක් නෙවෙයි. ඔහුගේ සෙවනැල්ල විසින් ඔහුව පාලනය කරලා, අපව මෙතනට ගෙන්වා ගන්න ලියපු එකක්! සෙවනැලිවලට තමන්ගේ පැවැත්ම තහවුරු කරගන්න අලුත් ශරීර අවශ්යයි!"
හදිසියේම, ශාලාවේ දොරටුව අසලින් විශාල හඬක් ඇසුණි. ඔවුන් පැමිණි උමං මාවත විශාල ගල් slab එකකින් වැසී ගියේය. ඔවුන් දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම කොටු වී ඇත.
ස්ඵටිකයේ ආලෝකය තීව්ර වෙද්දී, නිසල්, අරුණි සහ වික්රමගේ සෙවනැලි බිත්තියෙන් ගැලවී, ඔවුන් ඉදිරියේ කෙළින්ම නැගී සිටියේය. ඒවායේ මුහුණු නොතිබුණද, ඒ තුළින් මාරාන්තික වෛරයක් සහ කුසගින්නක් විහිදෙමින් තිබුණි. නිසල් තමන් විශ්වාස කළ සියලු බලාපොරොත්තු සුන් වී යන බව වටහා ගත්තේය. නිමේෂ් තමන්ව බේරා ගැනීමට මාවතක් ඉතිරි කර නොතිබුණි; ඒ වෙනුවට ඔවුන් පැමිණ තිබුණේ සෙවනැලිවල ඊළඟ ගොදුරු බවට පත්වීමටය.
Related Content For You
Discussion ()
Trending Feed Auto-Shuffled
